Attimi di Luce

Αργά τη νύχτα, ή νωρίς το πρωί, ελαφρώς μεθυσμένους εκστατικά τύμπανα μας οδηγούν πάνω στην Ponte Sisto, όπου μια παρέα νεαρών φρικιών με υπερμοντέρνα αθλητικά παπούτσια beat the night black and blue

Έξω από το Πάνθεον, στο κέντρο της πλατείας, ανακαλύπτουμε έναν 20χρονο ζωγράφο επί τω έργω, τα μάτια του οποίου μένουν μαζί μας επί ώρες μετά και, προσωπικά, μου θυμίζουν το δυσαναπλήρωτο κενό της οικογενειακής ευτυχίας

Σε μια ρομαντική λίμνη, μέσα στο πυκνό σκοτάδι ενός πάρκου, ο Δ κάνει τάι-τσι πάνω σε ένα αρχαίο βάθρο, ο Κ φωτογραφίζει με υπέρυθρες τα μαύρα νερά και τις πάπιες, εγώ κοιτάζω το παρόχθιο περίπτερο και σκέφτομαι την άνοιξη. Γελάμε

Οι πρώτες ρωμαϊκές μέρες κυλούν σε μια διαδοχή υγρασίας, βροχής, παγετού, η οποία τελικά καταλαβαίνει πως είναι αταίριαστη με αυτήν τη φωταγωγική πόλη και ξεσπά σε ένα πολύχρωμο τόξο στον ουρανό

Το πρώτο μνημειακό αξιοθέατο που επισκεπτόμαστε, η κιτς Fontana di Trevi, ξεπροβάλλει πίσω από μια γωνία, τόσο επιθετικά, όσο ένα πανέμορφο πλάσμα που με ασήμαντη αφορμή ορμάει και σε βουτάει από τον λαιμό

05.00 π.μ.: Οι δρόμοι έχουν ασπρίσει από το πυκνό χαλάζι. Περπατάμε πάνω στο παχύ λευκό στρώμα, έως ότου, με πολλή ταλαιπωρία, φτάνουμε σε μια μεταμεσονύκτια υπαίθρια καντίνα και παραγγέλνουμε ζεστές σοκολάτες και γλυκιές κρέπες με ζάχαρη άχνη. Ο υπέρβαρος ιδιοκτήτης έχει μακριές φαβορίτες και βλέμμα ελαφιού

Circus Agonalis

«Πλησιάζοντας στην άκρη του ρωμαϊκού κήπου, άκουσε προσεκτικά την εσπερινή προετοιμασία των πουλιών. Στη διαύγεια της μελλοντικής άφιξης χαμογέλασε».

Γιόχαν, είμαι έτοιμος

Σήμερα άκουσα τον δίσκο του Jόhann Jόhannsson IBM 1401, a user’s manual, που μου δώρισε η Ρ. Δεν ξέρω αν είναι τα κατάλοιπα της χθεσινής μέθης, μα όλη την ημέρα αισθάνομαι να γλιτώνω παντοτινά μέσα σε αυτή την [insert intensifying adverb] όμορφη μουσική. Κάποιος κολυμπάει πάνω από έναν ισλανδικό γκρεμό και ξεχνάει τα πάντα, καθώς τα πάντα γίνονται παράλυση μπροστά στο άρτι αποκαλυφθέν νόημα της ομορφιάς:
(απ' ό,τι φαίνεται απόψε) την ευγνωμοσύνη.

Dance me to the end of fear

Νομίζω, δεν υπάρχει πιο παράλογη, πιο μαρτυρική, φοβία από την απειλή της αγάπης.

Κόκκινη ζωή

Ω ναι. (Αν θυμάμαι καλά, ο Ρολάν Μπαρτ αναλύει κάπου αυτό το φαινόμενο διεξοδικά. Μάλλον στα Αποσπάσματα.) Μπορούν να γίνουν εξαντλητικές αυτές οι ανόητες συναρτήσεις καιρικών συνθηκών και στιγμιαίων αναμονών:
– Αν (δεν) χρησιμοποιήσει αυτήν τη λέξη, ο κόσμος γύρω θα σκοτεινιάσει.
– Αν το πράσινο φανάρι γίνει ξαφνικά κόκκινο, η απόρριψή του θα ξεσπάσει σαν καταιγίδα πάνω μου.
– “If he doesn’t smile, it will rain”
Ουφ.

Rec

Στην παρέα μας έπεσε με αλεξίπτωτο μια καλλιτεχνική φυσιογνωμία που τη λένε Μιντώρα. Σε μια στιγμή, χόρεψε δυνατά ένα παλιό τραγούδι των Fuzztones, με ψυχεδελικά αρμόνια. Μετά μάς έδωσε συμβουλές για το πώς θα εξαφανίσουμε τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μας. Λίγο προτού φύγει, έμαθα ότι ήταν αγγλικής καταγωγής και το όνομά της είναι η θηλυκή εκδoχή του Μινώταυρου, Minotaura.

















Συζητήσεις άρχιζαν και τέλειωναν ή αποσιωπούνταν. Κάθε τόσο έβγαινα στον πίσω διάδρομο του μπαρ, χάζευα τους αταίριαστους πολυελαίους και τον κόσμο που περνούσε προς τις τουαλέτες. Η μουσική ήταν ωραία. Μες στο μυαλό μου μετέφραζα τους στίχους των τραγουδιών και τους επαναλάμβανα στα ελληνικά. ["Δεεεεν-Δεεν-Δεεεεεεεεν-Μπορώ να ξεφύγω από τον εαυτό μου..."] Η γελοιότητα προκάλεσε την άφιξη ενός ακόμη Τάνκερεϊ.

















Ακούμπησα στον πέτρινο τοίχο και, λίγο προτού επέμβει ο Κ, αναρωτήθηκα αν όλους μάς παρακουλουθούν μάτια με τον ίδιο τρόπο που εγώ, απόψε, εντρυφώ από διάφορες γωνίες σε αυτούς τους αθώους επίλεκτους. Και αν αυτό είναι το μυστικό νόημα των συγκεκριμένων χώρων συγκέντρωσης.

Επίσης, το δέντρο

New Year's Irresolution

Παίζοντας μουσική και παιχνίδια όλη την ημέρα, κάθε μέρα, διασπιστώνω πως καθώς η χρονιά φεύγει σε λίγες ώρες, δύο μόνο πράγματα είναι βέβαια για το τέλος της και όσα αυτό σημαίνει για το επερχόμενο μέλλον:
1) Πιστεύω απαρεγκλίτως στις αξίες των Playmobil.
2) Πιστεύω διακαώς στο ελαττωματικό βλέμμα του Καναδού ράπερ Buck 65.

Την άκουσα στο αμπέλι Ι

Πόσο αναπάντεχα χαρούμενος μπορεί να είναι
ο συνδυασμός δύο που διαλύουν τη νύχτα σε έναν χορό.

Πόσο γεμάτα νόημα μπορούν να είναι τα άγνωστα βήματα που ακολουθούν με εύκολη πίστη τον γνωστό ρυθμό.

*2*0*0*6*

ΕΞΟΔΟΙ 2006:
Baires (Αθήνα, Ιανουάριος-Απρίλιος)· Fin (Κόρινθος).

ΠΟΛΕΙΣ 2006:
Λισσαβώνα.
"Athens, as opposed to Athens".
















ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 2006:
Περπατώ επί ώρες στα Πετράλωνα μαζί με τον διάσημο ποδοσφαιριστή. Ο έρωτάς μου είναι γεμάτος θαυμασμό, παιδικός. Γκρεμίζονται όλα, όταν τηλεφωνεί ο προπονητής και θυμωμένος καλεί τον Ζινεντίν μακριά.

ΒΙΒΛΙΑ 2006:
- THOMAS HARDY: Jude the Obscure (1895)
- WOLFGANG TILLMANS: Truth Study Center (φωτογραφίες) (2005)
- WALTER BENJAMIN: Μονόδρομος (1928/2004)
- AMELIE NOTHOMB - Journal d'Hirondelle (2006)





















ΓΛΥΚΙΣΜΑ 2006: Καυτό, πορτογαλικό Pastéis de Belém.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2006:
Αναδρομικό Αφιέρωμα στον Derek Jarman, Κιν/ος Απόλλων. Bliss!












ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ 2006:
Οδός Άρνης, Ιλίσια.

ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2006:
8 το πρωί, 10 Φεβρουαρίου. Ανοίγω τα μάτια μου δίπλα σε ένα τεράστιο παράθυρο, σε μιαν άλλη χώρα· απέξω ρίχνει καταρρακτώδη βροχή και ακούγεται οχλοβοή σε μιαν άγνωστη γλώσσα. Κοιτάζω με απορία. Δεν ξέρω τι μου γίνεται. And I feel fine.

ΕΜΜΟΝΕΣ 2006:
«Όχι άλλο Rewind! Όχι άλλο Fast Forward! Pause! Pause!» / Françoise Hardy / Σοκολάτες με Κακάο > 75% / Herradura / Αεροπλάνα / Six Feet Under / Θυμός / Εγκαταστάσεις της Marnie Weber / Μεταλλαγμένες κόκκινες ολλανδικές μαργαρίτες.













FORTUNE COOKIE 2006:
“Everyone thinks you are the best!”

ΔΙΣΚΟΙ 2006:
- SCOTT WALKER: The Drift
- JOANNA NEWSOM: YS
- THIS HEAT: Out of Cold Storage
- MATMOS: The Rose has Teeth in the Mouth of a Beast
- CURRENT 93: Black Ships Ate the Sky
















ΕΥΣΕΒΗΣ ΠΟΘΟΣ 2006:
Νορβηγία.

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ 2006:
Current 93, 01/06/06, Θέατρο Δ. Χορν - Mark Stewart & the Maffia, 08/07/06, Synch Festival, Λαύριο.














ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ 2006: La Turkie: 1 point (final).

RAISON D’ÊTRE 2006: Επιστήθιοι φίλοι.

Τώρα, μπορώ να σε αγκαλιάσω;

Καθώς περπατούσα στο κέντρο προηγουμένως, αντιλήφθηκα ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων κυκλοφορεί ήδη ελεύθερο στην πόλη και περιμένει χάδια.

Μπαίνω στο μουσικό κουτί της Marnie, ακούω εκκωφαντικά το Perfect Me, και ακολουθώ το Πνεύμα, γιατί αυτό, κάθε χρόνο, ξέρει.

Καλημέρα.

Καλημέρα, είπα.

Everything is Good Here / Please Come Home

Έξω, στην Αθήνα: Είναι Χριστούγεννα. Δεν χρειάζεται πια να φοβάσαι.

Γύρισα πίσω· ύστερα από δύο Μαργαρίτες και πολλούς Smiths στο Pop· με μια σκέψη που με ακολουθεί, χωρίς να έχω καταλάβει αν έχει κάτι σημαντικό να μου πει.

Είπε ο 26χρονος Θ: «Εγώ πάντως έχω καταλήξει πως όσο λιγότερο σκέφτεσαι αυτά που βλέπεις, τόσο πιο καλά περνάς». Πράγματι. Όλοι το ίδιο πιστεύουν. Και προφανώς έχουν δίκιο. Και είναι πολύ μεγαλύτεροι από τον Θ.

Η αμφιβολία εισχωρεί από το σημείο όπου έχεις δει πως τόσο η "ζωή" όσο και η σκέψη της («αυτά που βλέπεις») μπορούν, με ασήμαντη αφορμή, να γίνουν εύθραυστες αυταπάτες και, στο επόμενο βήμα, να σε ξετρομαριάσουν: χαμογέλασε και προχώρησε· δεν υπάρχει νόημα· υπάρχει μόνον η απολαβή της καθημερινότητας· όλα τελειώνουν, οπότε δέξου τα πάντα και τους πάντες, άρπαξε ό,τι προλαβαίνεις.

Απότομα, όλα γίνονται εύκολα, φευγαλέα, γεύσεις. Τίποτε δεν μπορεί να σε θίξει πραγματικά. Εσύ μεγαλώνεις, η ζωή μικραίνει. Απότομα, πάντα διψάς, γιατί οι δόσεις της άσκεπτης πραγματικότητας είναι για σένα πάντα μικρές ή λίγες, αλλά, γενικώς, βασανιστικά απειράριθμες, και τόσο απολαυστικές, μα για σένα πάντα μικρές ή λίγες, γιατί έχουν να καλύψουν ένα μεγάλο κενό. Και απότομα, όποια σκέψη και αν πας να κάνεις, χάνει κάθε ουσία, σβήνει αυτομάτως μέσα σε αυτή την κατάφαση προς την κυνική αγάπη για την πράξη, την οποιαδήποτε πράξη. Και κάθε πράξη αντισταθμίζει την απώλεια μιας σκέψης.

Ολόγυρα, για κάποιον λόγο (ο χρόνος που περνάει;), πληθαίνουν οι άνθρωποι που αποζητούν τη στιγμή με απόγνωση και αρνούνται τη συνέχιση της παραμικρής, στοιχειώδους αξιολογίας, ως ανώφελη. Απλώς, δεν χρειάζεται. Εδώ, όλα είναι πιο εύκολα. Όλα είναι καλά.

Ίσως αυτή είναι η αρχή της Συνέχειας. Τα πρακτικά προβλήματα και οι πρακτικές απολαύσεις έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από την όποια σκέψη. Από εσένα. Άλλωστε, τα πάντα σε ξεπερνούν. Αφέσου στην (αν)αισθητική εμπειρία, μόνον αυτή μπορεί να σε προστατεύσει από τον τρόμο του κενού. Αγκάλιασε τον παραλογισμό.

Συγχρόνως, «τα βιβλία, οι ταινίες και τα τραγούδια», μια μακρινή βουή, μια σκέψη αραιά πια δραστική, απόψε λένε: «Να χαρείς, γύρισε πίσω».

Πού είναι η Καίτη Ντιριντάουα;

Neo Rauch

-1

Δ. Παπαϊωάννου, 2, Θέατρο Παλλάς, 1η Δεκεμβρίου 2006, 21.00.

Η ποιητική ορμή κάθε κίνησης 22 γυμνών, ημίγυμνων, ντυμένων αγοριών. Ο Τσαρούχης στο Gaydar. Η διαδοχή πανέμορφων εικόνων που αδυνατούν να ενωθούν σε μια δραματική συνέχεια. Η αισθητική φλυαρία περί αντιαισθητικής. Η επανάληψη προηγούμενων ευρημάτων, δειγμάτων αμηχανίας απέναντι σε ένα συγκλονιστικά αδιάφορο θέμα (Η ζωή του ά.ν.τ.ρ.α.! ―Του ποιου;). Οι καλλιεργημένες κυρίες με κομψά ταγέρ πλάι στα καλλιεργημένα φρικιά. Ο Κωνσταντίνος Βήτα, ως παντοτινή εξαίρεση. Η ταχυδακτυλουργία ως καλλιτεχνική πρόταση. Η διαπίστωση ότι ο πούτσος είναι η μόνη κινητήρια δύναμη αυτού του κόσμου. Η διαπίστωση ότι η διαπίστωση αυτή δεν ξεπερνάει τον λυπημένο κυνισμό ενός chat room απελπισμένων. Η χρήση συμβόλων του είδους «Ο Superman σε αναπηρικό κοριτσάκι», και μιας θηριώδους Barbie ως μόνης θηλυκής παρουσίας. Η ιδέα ότι το ταίρι είναι η μόνη λύση στο οικουμενικό (;) πρόβλημα μιας ταχύρρυθμης ζωής μηχανικής δουλειάς, μηχανικής διασκέδασης, μηχανικής ικανοποίησης, και ότι, για αυτόν τον λόγο, πρέπει πάλι να τρέξεις. Το γεγονός ότι, στο τέλος της παράστασης, όλο το κοινό, αν και απορώντας, χαμογελά πλήρως ομογενοποιημένο ― και η μεν καλλιεργημένη Κυρία στρώνει τις πιέτες της φούστας της, σκεπτόμενη πως έχει εντρυφήσει στα μυστικά της ομαδικής μαλακίας στην τουαλέτα, το δε καλλιεργημένο φρικιό νιώθει ικανοποιημένο που υπάρχει και στην Ελλάδα ένας συνεχιστής του οράματος της Pina Bausch, έστω και τόσο αφόρητα κιτς. Τώρα, είμαστε όλοι μαζί.

Στην αρχή του έργου, υπάρχει μία μοναδική σκηνή που μου προκάλεσε φόβο σχεδόν. Στην κορυφή ενός υψώματος εμφανίζεται ένα αγόρι σε χορευτικό μεσμερισμό, εκτυλισσόμενο μέσα σε ένα απόκοσμο πρασινογάλαζο φως. Καθώς το φως δυναμώνει, βλέπουμε ότι τα πόδια του αγοριού ακουμπούν σε μια αργοκίνητη λίμνη από σώματα, τα οποία είναι μπλεγμένα μεταξύ τους, και δεν διακρίνονται πρόσωπα. Τα σώματα άλλοτε μοιάζουν ερεθιστικά, άλλοτε συστρέφονται σαν σκουλήκια γύρω από τα πόδια του. Το αγόρι κινείται γοητευτικά, σαν δέντρο μέσα σε κινούμενη άμμο, καθώς η αγωνιώδης μουσική κορυφώνει την αίσθηση ότι η αγάπη για τα σώματα είναι το πάθος για το ύστατο έλεος. Η σκηνή διαρκεί τέσσερα, πέντε λεπτά, μετά βίας τηρώντας το όριο προστασίας από την ασφυξία.

As an out-stretched arm slowly disappears

Περπατάς στην πόλη και η πόλη δεν είναι εκεί. Κοιτάζεις τους περαστικούς και οι περαστικοί απορούν. Διασχίζεις την οδό Σόλωνος και, ανά τρία κτήρια, υπάρχει η εικόνα του Morrissey σε ένα στενό της Ρώμης, σαν παράθυρο κινδύνου στη μέση ενός καυτού τοίχου, γκρίζου από το καυσαέριο. Το βλέμμα του, όμως.

Είναι πάλι στην Αθήνα. Αυτήν τη φορά παίζει σε κάποιο αθλητικό στάδιο. Προς στιγμήν σκέφτηκα πως πρέπει να λύσω αυτήν τη σχιζοειδή σχέση που έχω μαζί του και να δω αυτήν τη συναυλία. Την προηγούμενη φορά που είχε έρθει, αρνήθηκα να τον δω γιατί θεωρούσα πως είχε πια μείνει πίσω αυτή η φάση, μαζί με την μακρόσυρτη εφηβική μου ηλικία. Συν τοις άλλοις, η μουσική δωματίου συνήθως σβήνει στους κοινόχρηστους χώρους. Το μετάνιωσα, φυσικά. Το ίδιο όμως συνέβαινε και με τη μουσική του. Ένα συνεχές off/on: βίαιη κρίση/άκριτη ζωή: απογοήτευση/δύναμη: Morrissey/No Morrissey. Και κάθε φορά η ίδια σκέψη: βυθίζομαι στις λέξεις της μόνης ανθρώπινης φωνής που χωρίς να έχει να προτείνει έναν δρόμο, με δέχεται σε έναν χώρο με δροσερό φως και με αναγνωρίζει ως φυσιολογικό ενώ για κανέναν άλλον δεν (μπορώ να) είμαι. Έναν χώρο αφέλειας και οδύνης όπου αναζητώ το είδωλο των δικών μου συναισθημάτων. Και το βρίσκω. Πάντα το βρίσκω. Σαν να ήταν πάντα εκεί. Και θα είναι πάντα εκεί. Το πληγωμένο κορμί μιας αιώνιας εφηβείας που, κάθε φορά, προχωράει σέρνοντας ένα ανάπηρο μέλος μέσα στον χρόνο.

Είναι μόνος. «Για πάντα». Στο προχθεσινό Lifo έλεγε ότι περνάει τις δεκαετίες χωρίς καμία επαφή, συντροφιά μόνο με βιβλία, ταινίες και τραγούδια. Είναι 47 χρονών και, προφανώς, είναι μεγάλο πια το διακύβευμα που τον οδηγεί. Αν όλα ήταν λάθος, πειράζει. Αν όμως όλα μείνουν σωστά μέχρι τέλους; Ίσως τότε το Καθολικό Έργο Τέχνης που είναι ο εαυτός του (ή, ενδεχομένως, απλώς η εικόνα του) θα έχει επιτευχθεί. Ίσως τότε ο φόβος για την ενήλικη ζωή θα έχει μετασχηματιστεί σε αξιοζήλευτη άρνησή της, σε αξιοθαύμαστη απομόνωση ― σε ιδανική μισανθρωπία, την οποία, άλλωστε, όλοι, εφόσον έχουν ένα μικρό ίχνος ευαισθησίας, μπορούν να εκτιμήσουν και ίσως να ταυτιστούν μαζί της. Και πράγματι ταυτίζονται (ταυτιζόμαστε). Κατά εντυπωσιακά πλήθη.











Είναι παράξενα, όμως τόσο οικεία αυτά τα όρια: επιθυμώ, και άρα αγαπώ· ή επιθυμώ, και άρα αρνούμαι να αγαπήσω, αλλά απαιτώ να με αγαπήσουν: να με αναγκάσουν να αγαπήσω· να με πείσουν ότι αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους· να μου δείξουν πως, αν με αγαπούν, θα νιώσω και εγώ τρυφερότητα για τον εαυτό μου. Διαφορετικά, θα μείνω μακριά. Θα τρέφομαι μόνο με τις σκέψεις μου. Θα αποστρέφομαι ή θα αδυνατώ να αγγίξω τους απρόσιτους άλλους.

Είμαι ο Arthur Rimbaud και η Emily Dickinson, κλεισμένοι στο ίδιο προστατευτικό κελλί. Είμαι γόνος και κληρονόμος μιας αιδημοσύνης εγκληματικά χυδαίας. Είμαι τραυματισμένος. Μέχρι να βγει η εβδομάδα, η ζωή θα με έχει ξεκάνει. Μα δεν επιθυμώ να αντισταθώ: είμαι ο Εαυτόν Τιμωρούμενος. Επιδιώκω τη δυστυχία. Οι έμφυτες τύψεις είναι η κινητήρια δύναμη μέσα μου και θα αυτοτιμωρηθώ μέχρι να κάνω τους πάντες να έλθουν προς το μέρος μου. Θα κλαίω μέχρι να με αγγίξουν. Ειλικρινά, αυτή είναι η προσπάθειά μου. Γιατί είμαι παιδί. Και άρα μισάνθρωπος.

Una Furtiva Lagrima

ΤΑΙΝΙΑ: Match Point (2005, W.Allen). Αρχίζει με την υπνωτιστική άρια «Una Furtiva Lagrima» από τον Enrico Caruso και τον πρωταγωνιστή να σκέφτεται πως ένα μεγάλο μέρος της ζωής είναι ανεξέλεγκτο: κατευθυνόμενο μόνο από την τύχη. Στο τέλος, μέσα από κάποιες παράξενες διεργασίες, αυτό το κομψό, χαμηλόφωνο δοκίμιο για την τυχαιότητα του εγκλήματος και της ατιμωρησίας, για τη βία της ενοχής και τη συνακόλουθη κατασκευή της επιβίωσης, προκαλεί μια ήπια μορφή delirium tremens.

JONATHAN RHYS-MEYERS (29 χρονών): πρωταγωνιστεί στο Match Point. Το πρόσωπό του μού ήταν γνωστό από φωτογραφίες από ταινίες, και είχα σκεφτεί ό,τι λεν συνήθως για αυτόν. Πόσο έξω από τα φύλα είναι το βλέμμα του. Διάβασα ότι μεγάλωσε στο Δουβλίνο, όπου πέρασε άσχημα παιδικά χρόνια γιατί τον εγκατέλειψε ο πατέρας του. Μέχρι να τον ανακαλύψει κάποιος κινηματογραφικός ατζέντης, έζησε όλον του τον χρόνο μέσα σε μπιλιαρδάδικα. Έγινε κυρίως γνωστός, υποδυόμενος έναν γκλαμ-ροκ χαρακτήρα, ίσως τον Bowie, στην ταινία Velvet Goldmine. Σήμερα είναι διάσημος. Ζει στην Αμερική.
Πριν από πολλά χρόνια, είδα για μερικές μέρες το Δουβλίνο. Την πόλη τη διασχίζει ένας γκριζοκάστανος (τον μήνα Φεβρουάριο) ποταμός που λέγεται Λίφεϊ. Οι γέφυρες πάνω από τον ποταμό είναι πάντα γεμάτες κίνηση. Ο κόσμος μοιάζει να δουλεύει, να πουλάει κάτι, συνεχώς. Στις παρυφές όμως της πόλης βρίσκεις σημεία και ήσυχες γέφυρες από όπου μπορείς να ακολουθήσεις με το βλέμμα την κίνηση του Λίφεϊ, μέσα από κανάλια, έξω από τα όρια του Δουβλίνου, προς την εξίσου γκριζοκάστανη (τον μήνα Φεβρουάριο) Ιρλανδική Θάλασσα. Το αξιοσημείωτο θέαμα είναι ένα κράμα ομορφιάς και δυστυχίας.
Απόψε το βράδυ, καθώς κοίταζα τον J. R.-M., σκεφτόμουν πως το βλέμμα αυτό είναι η ίδια η κίνηση εκείνου του ποταμού. Επίσης, πως, εξαιτίας των όσων σκεφτόμουν για αυτόν, μου έλεγε: «Η τιμωρία σου θα είναι ότι δεν θα ξανακοιμηθείς ποτέ».

Killing Joke 2

Stargazer Rose

Υποτίθεται ότι απολαμβάνει κανείς να ακούει και να βλέπει οτιδήποτε trash, γιατί υποσυνείδητα τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα για τον εαυτό του. «Δεν είμαι τόσο χαμούρα όσο η Στέλλα Πεζεντάκου, άρα, δεν μπορεί, δεν είμαι ολότελα χαμένο κορμί». Δεν ξέρω.

Όταν είδα πρώτη φορά αφίσα της Έφης Θώδη, γύρω στο 1988, σε κάποιο δρόμο κοντά στην Πλατεία Βάθη, ήμουν όντως σε μια περίοδο λαγνείας για τα σκουπίδια, αλλά συγχρόνως ένιωσα εκείνη τη στιγμή να με διαπερνάει ένα ρεύμα γνήσιου θαυμασμού. Σε λίγες μέρες, είχα κρεμάσει την αφίσα της στο δωμάτιό μου και την κοίταζα μαγνητισμένος. Χωρίς να καταλαβαίνω γιατί.

Η αλήθεια είναι ότι είχα μια κάποια επαφή με πανηγύρια, στα οποία, εκείνη την περίοδο, η Έφη ήταν ένα από τα κορυφαία ονόματα. Είχα ακούσει αρκετά τραγούδια της. Σε κάθε πανηγύρι που εμφανιζόταν, κατέφταναν σύσσωμα τα γύρω χωριά και την αποθέωναν. Μέσα σε λίγα χρόνια, όλη η ελληνική επαρχία εκστασιαζόταν με το «Θέλω Άπονη Καρδιά» και το όνομα της Έφης γιγαντωνόταν μέσα από φτηνές κασέτες και δίσκους βινυλίου με κακοτυπωμένα εξώφυλλα. Έπαιρνα πάντα μια αίσθηση δροσιάς από τη φωνή της, και μπορεί μεν να μην ξενυχτούσα ακούγοντας τα τραγούδια της, αλλά σε κάθε επαφή μαζί της (φωτογραφίες, υπαίθρια δισκάδικα γύρω από την Ομόνοια, αφίσες κάποιας προσεχούς θρησκευτικής πανηγύρεως στην ορεινή Πελοπόννησο, κ.λπ.) αυτή η χαρά ήταν πάντα κατακλυσμική. Δεν την αγαπούσα επειδή ήταν trash. Το αντίθετο: ήταν πέρα από κάθε κριτήριο.

Στην αφίσα εκείνη, φορούσε ένα κοντομάνικο άσπρο φόρεμα με χρωματιστά ανθάκια και κοιτούσε την κάμερα με βλέμμα επιεικώς απορημένο: αδιαφορώντας. Τα μαλλιά της ήταν μαύρα και μακριά, σε σκάλες φρεσκοχτενισμένες, δίχως ποτέ να τα έχουν αγγίξει κομμωτικά χέρια. Άβαφτη, αθώα, άγρια.

Σήμερα έχει προφανώς καταβληθεί. Μάλλον δεν ξέρει τι κάνει. Προφανώς κάποιος συγγενής της την έβαλε να τραγουδήσει «ξένα», ενώ δεν μπορεί, και η Έφη σέρνεται για πρώτη φορά τόσο συχνά στην τηλεόραση, σε εκπομπές όπου διάφοροι γελούν μαζί της, για την αστεία και κακή αγγλική προφορά της ― άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καν ελληνική προφορά.

Είναι σήμερα ξανθιά και ακόμη δεν έχει φτιάξει τα αραιά της δόντια. Εμφανίζεται σε βίντεο κάτω από disco balls και παριστάνει ότι ανήκει στην εποχή της, ενώ δεν θέλει προσπάθεια να καταλάβεις ότι οι έγνοιες της δεν ξεπερνούν τα οικογενειακά της καθήκοντα.

Δεν καταλαβαίνει. Ποτέ όμως δεν καταλάβαινε. Τραγουδάει στα ξένα αγνοώντας τι λεν καν οι στίχοι, κι ωστόσο έχεις την αίσθηση ότι αυτό που την οδηγεί, αυτό που θέλει να πει, είναι τόσο εκλεπτυσμένο, τόσο καλλιτεχνικό, όσο και η ανάγκη ενός πουλιού να τραγουδήσει.

Στο τέλος του «Can’t take my eyes off of you», αδικαιολόγητα φωνάζει «I love you baby!» - και η ειλικρίνειά της, την οποία εκφράζει γιατί δεν μπορεί αλλιώς, είναι άγνωστη. Παράλογη.