Ιφ ετς 'ν ε γκλας, γουι’λλ ντρινκ ετ. Γουώντγουι;

Blue

Calenture

Στο καφεστιατόριο Καλόφεγγο, στο πίσω μέρος του Κουφονησίου, στην τοποθεσία Πορί, που είναι και η ωραιότερη του νησιού, μπορείς να γείρεις στο χαμηλό τοιχίο κάτω από την καλαμωτή και να διαπιστώσεις το θαύμα της συγχώνευσης του κυκλαδίτικου νησιού στο τέλος της ερήμου Γκρέιτ Βικτώρια της Αυστραλίας. Παρά τον καυτό ήλιο, οι μαργαρίτες είναι πάντα πολύ δυνατές και οι ευγενικοί καταστημάρχες πιστεύουν στην καλοκαιρινή στοργή του Devendra Banhart και των Triffids. Λίγο προτού εισβάλλουν στον όρμο στόλοι από σκάφη αναψυχής, η κρυστάλλινη θάλασσα σε απορροφά και το περίγραμμά σου σβήνει στην ανεπαίσθητη οπισθοχώρηση των κυμάτων.

What Fassbinder film is it?
The one-armed man walks into a flower shop
And says: What flower expresses
Days go by
And they just keep going by endlessly
Pulling you Into the future
Days go by
Endlessly
Endlessly pulling you
Into the future?
And the florist says: White Lily.

(Στο τέλος, κατεβήκαμε τα πέτρινα σκαλιά, προς τη σκηνή. Στάθηκα μπροστά από το συνθεσάιζερ και παρατήρησα τη θέση όπου πριν ακουμπούσαν τα δάχτυλά της, τη θέση του προσώπου της πίσω από το μικρόφωνο. Η φωνή της, η αφήγησή της, μια φιλική συμβουλή ύστερα από ένα σοβαρό λάθος. Ο αέρας ήταν ακόμη ελαφρύς, καθώς προχωρούσαμε αργά έξω.)

Head first, anyone?

Το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού είναι πάντα μια δοκιμασία. Κυριολεκτικά: κρυώνω τόσο, ώστε διστάζω να προχωρήσω μέσα στο νερό· μαζεύω αρκετή θέληση (ΟΚ, δεν είμαι τύπος της παγωμένης θάλασσας…) και βουτάω σαν να επιτίθεμαι. Μέσα στο νερό, όμως, όλα είναι καθησυχαστικά και, πολλές φορές, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι ο γαλάζιος βυθός συμφωνεί.

τηλεόραση την Κυριακή

Λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος

Καθώς είχαν αρχίσει να αποχωρούν οι τελευταίοι καλεσμένοι από το πάρτυ του Κ, σχεδόν πρωί, μπήκαν δύο Γάλλοι, χορευτές, ο E και ο F, και μείναμε να μιλάμε και να ακούμε και να χορεύουμε ντίσκο: εγώ με τον Κ «αθώα» (όπως μας είπαν)· εκείνοι με εκθαμβωτικoύς αυτοσχεδιασμούς και ακροβατικά. Ξημέρωσε και, ενώ τους φωτογράφιζα, αναρωτήθηκα πόσο άνισα είναι μοιρασμένη η βαρύτητα σε αυτόν τον πλανήτη. Τρελή ζήλια.

Το ευτυχισμένο κτήριο

Ι.
Πριν από μερικές μέρες, βρέθηκα σε ένα υπερσύγχρονο κτήριο στο Μαρούσι, όπου στεγάζεται πολυτελής μαιευτική κλινική, όπου μια φίλη γέννησε το δεύτερο παιδάκι της και μας ξαναέκανε όλους χαρούμενους.
Εγώ και ο πατέρας βγήκαμε προφανώς έξω από το κτήριο για να καπνίσουμε μαζί με τους υπόλοιπους εξαρτημένους. Πολύ απλά, μας πλησίασε μια μεσήλικη κυρία (μάλλον από την επαρχία) και ζήτησε ένα κινητό τηλέφωνο να ειδοποιήσει κάποιον γνωστό της που βρισκόταν σε κάποιον από τους πάνω ορόφους. Σε λίγο είδαμε ότι έτρεμε και της μιλήσαμε για να τη συνεφέρουμε, ρωτώντας τη τι ακριβώς της συνέβαινε. Είχε απλώς αποφασίσει να κατεβεί μόνη της έξω από το κτήριο και, διασχίζοντας τους κλειστούς διαδρόμους, είχε καταλήξει στην κατάσταση που τη βρήκαμε. «Δεν ξέρω, όπως κατέβαινα, ξαφνικά ένιωσα μόνη».


ΙΙ.
Μουσείο Μπενάκη, Το πεινασμένο κιβώτιο: Οι απέραντοι χώροι των MVRDV, 25/5 – 25/7/07.

Πριν από μερικές μέρες, πήγα στην έκθεση των MVRDV μαζί με τον Κ, τον Γ και τη Μ. Παρά τον περιορισμένο χώρο, γυρίσαμε όλοι μαζί τα εκθέματα σχολιάζοντας, γελώντας και απορώντας, μπαίνοντας ανάμεσα στις διαχωριστικές κουρτίνες, ψηλαφώντας τις μακέτες.
Οι MVRDV είναι Ολλανδοί αρχιτέκτονες με διεθνή δράση και φτειάχνουν "πεινασμένα κιβώτια" που προσπαθούν να ενσωματώσουν κατά το δυνατόν περισσότερες λειτουργικές ή φιλοσοφικές λεπτομέρειες, ανάγοντας την έκβαση της προσπάθειας σε μόνη αισθητική πρόταση. Ενώ μπορείς εύκολα να ταυτίσεις στοιχεία των κτηρίων με ρεύματα και επιρροές, η κύρια αίσθηση είναι μάλλον η ασυνήθιστη φιλικότητα που εξασφαλίζουν η ασυμμετρία, το χιούμορ και η ένταξη απίθανων κι ωστόσο ζωτικών στοιχείων, όπως είναι ένα άλσος στον δεύτερο όροφο του Ολλανδικού Περίπτερου στην Expo 2000 στο Αννόβερο ή μια πλατεία και κατακόκκινα κλιμακοστάσια μέσα σε ένα γκριζόλευκο κτήριο κατοικιών στη Μαδρίτη.
Βγάλαμε χαμογελαστές φωτογραφίες μπροστά στις μακέτες και για μια στιγμή ονειρεύτηκα να κοιτάζω τον έξω κόσμο μέσα από τις διάφανες βιβλιοθήκες που θα χτιστούν σε δύο πόλεις της Ολλανδίας.

INLAND EMPIRE

Πρόκειται για το όνομα μιας περιοχής στις ΗΠΑ που περιλαμβάνει τη δυτική Ουάσιγκτον, το ανατολικό Όρεγκον, το βόρειο Άινταχο και τη δυτική Μοντάνα. Η λέξη inland σηματοδοτεί ότι η περιοχή ξεκινά 37 χλμ μακριά από τον ωκεανό, στην ενδοχώρα. Αν και στην ταινία υπάρχουν σαφείς αναφορές σε πόλεις της περιοχής αυτής, γεγονός είναι επίσης ότι η επιλογή του σκηνοθέτη να κεφαλαιογραφήσει τον τίτλο παραπέμπει και σε κάτι διαφορετικό.

Μια χολλυγουντιανή σταρ πρόκειται να παίξει στο ριμέικ μιας καταραμένης πολωνικής ταινίας (οι πρωταγωνιστές έχουν δολοφονηθεί)· ερωτεύεται τον συμπρωταγωνιστή της (παρανοεί)· μια οικογένεια ανθρωποειδών κουνελιών (από την τηλεοπτική σειρά Rabbitsτου Λ) ζει ένα κάποιο δράμα και σε κάθε ατάκα τους ακούγονται off-γέλια σαν να πρόκειται για ξεκαρδιστικό sitcom (νοσηρό μέχρι τρόμου)· Πολωνίδες καλλονές πέφτουν θύματα σωματεμπορίου· κινήσεις σε ημισκότεινους διαδρόμους σαν σε εγκεφαλικούς λοβούς. Και ούτω καθεξής.

Η ταινία έρχεται ως ένα ακόμη παράδειγμα ονειρικής κινηματογράφησης, αναπτυσσόμενη δηλαδή πάνω στην ανύπαρκτη ή άλογη δομή των ονείρων. Παρουσιάζει μεταξύ άλλων τη συνέχεια της (υποσυνείδητης) ζωής προσώπων προηγούμενων ταινιών του Λ., με έναν τρόπο ζεστό και συγχρόνως ανατριχιαστικό. Με την εναλλαγή των σκηνών κατεβαίνεις σε έναν μακάβριο βυθό, τόσο αδικαιολόγητο όσο και ο όποιος εφιάλτης. Οι διάλογοι είναι ξεκάθαρα παρανοϊκοί (προκαλώντας τα εθιμοτυπικά νευρικά γέλια στην αίθουσα – ειρωνεία όμως: κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι τα γέλια για την ταινία δεν διαφέρουν από τα γέλια για το σίτκομ με τα κουνέλια) και η μουσική, όπως πάντα, υπέροχη και ανησυχαστική.













Διαρκής εμμονή στην απώλεια ή την ανυπαρξία ταυτότητας, στη σύγχυση ως τρόπο ζωής. Γυναίκες ακολουθούν κατάρες, γυναίκες αγαπούν ή μισούν μην ξέροντας γιατί, γυναίκες χορεύουν γιατί ο χορός οδηγεί πέρα από την οδύνη, γυναίκες εκδίδονται ή πεθαίνουν στο πεζοδρόμιο χωρίς ταυτότητα.

Σκέφτηκα ότι το κέντρο όλης της ταινίας είναι η σκηνή με την Λώρα Ντερν αδρανή στην πολυθρόνα της. Ό,τι βλέπουμε είναι το νήμα των σκέψεων, των φαντασιών, των φοβιών της, καθώς εξαϋλώνεται μέσα στην πλήρη κόπωση του απογεύματος. Έτσι, ο τρόμος μπορεί να εναλλάσσεται με το αναπάντεχο χορευτικό των κοριτσιών που στεφανώνουν σαν φαντάσματα υγείας ή νιότης τη σκέψη της, και κάθε εικόνα, κάθε εξέλιξη, να ενώνεται στην ακατάστατη σειρά του (διαταραγμένου; –έχει όμως καμία σημασία;) μυαλού της.

Δυο μέρες μετά, δεν έχω ακόμα καταλάβει αν με συγκίνησε ή όχι η ταινία. Σε κάθε λεπτό της επανερχόμουν στο Eraserhead και, όπως σε αυτό, η κύρια ανταπόκρισή μου ήταν κυρίως για τον βόμβο που λειτουργεί ως ηχητική υπόκρουση της (περι)πλοκής, για τον διαρκή βόμβο που αναγνωρίζω στους διαδρόμους του δικού μου υποσυνείδητου.

Υ.Γ.: Μια εκστατική έκπληξη ήλθε στην τελευταία σκηνή της ταινίας, όπου όλα τα κορίτσια χορεύουν για τον Λ ηδονικά και ανακουφιστικά το Sinnerman της Nina Simone, ανταλλάσσοντας χάδια, βλέμματα φιλίας. Κάπου εκεί, η κάμερα περνάει γρήγορα σε όλον τον χώρο, δείχνοντάς μας οικεία και ανοίκεια πρόσωπα και επιτρέποντάς μας μόνο επί ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, σε μια εσωτερική έκρηξη σοκαριστικής αγάπης, να διακρίνουμε το αμυδρά φωτισμένο προφίλ της Ναστάζια Κίνσκι.

Summer is here, baby!

Let's burn

La La La

Οδηγίες: Πρώτα διαλέγεις ένα από τα χρωματιστά κομμάτια του μεσαίου τροχού. Πίσω από κάθε χρώμα βρίσκεται ένας ήχος. Ύστερα τοποθετείς το κομμάτι σε κάποιο από τα άδεια κελιά των υπόλοιπων τροχών και επαναλαμβάνεις τη διαδικασία δοκιμάζοντας τις διαφορετικές δυνατότητες που σου δίνει ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Στο τέλος, απολαμβάνεις την ηχητική μεταμόρφωση των χρωμάτων και αναρωτιέσαι γιατί έχει ξαφνικά αλλάξει το φως.

Πρόκειται για δημιούργημα του Paul Farrington ή Tonne, ο οποίος εξειδικεύεται στη συγχώνευση πηγών οπτικού και ακουστικού υλικού για τη δημιουργία sound-toys και άλλων αξιοπερίεργων. Συνοδεύει επίσης ως τρίτο μέρος (Lata sound-toy) το cd Lana (+ Lara dvd ) του Simon Fisher Turner, το οποίο κυκλοφόρησε το 2005 (μα πού είχα τον νου μου τότε;). Σε αποσπάσματα και ήχους που έχει συλλέξει ή επεξεργαστεί ο SFT βασίζεται η πολύ ενδιαφέρουσα ηχητική γκάμα του παιχνιδιού.

O SFT περιγράφει τη μουσική που συνέθεσε και από την οποία αντλήθηκαν οι ήχοι του Lata ως «φαντασματική», λόγω των αλλεπάλληλων στρωμάτων επεξεργασίας και των θολωμένων προελεύσεών τους. Πράγματι, όχι μόνο μπορείς να απολαύσεις την αλλόκοτη μουσική του cd, αλλά κάθε τόσο μπορείς με το sound-toy να συνθέσεις μια χρωματική σειρά και να παρακολουθήσεις καλοσυνάτα φαντάσματα να αρχίσουν να μπαίνουν ένα-ένα από το παράθυρο. Αν υποθέσουμε ότι θες να τα καλέσεις, δηλαδή.

Aliens in our midst

Οι θεματικές (υπάρχουν κι άλλες;) επιλογές/συλλογές τραγουδιών έχουν συνήθως φετιχιστική ή και διευκρινιστική λειτουργία. Κατά κανόνα επαναλαμβάνουν με πιο εκφραστικό τρόπο λόγια, ιστορίες και ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί και ίσως δεν τους έχει δοθεί αρκετή σημασία. Μπορεί και όχι. Στις επιλογές όπου τα τραγούδια δρουν σαν παράγραφοι ενός δοκιμίου, τα πράγματα είναι κάπως πιο απαιτητικά. Περιμένεις διεξοδική ανάπτυξη του θέματος και ενδεχομένως αντιμετωπίζεις τα τραγούδια ως εξαντλητικά επιχειρήματα ή, πάλι, ως ακριβή στιγμιότυπα μιας ιστορίας.
















Τη συλλογή From the Closet to the Charts : Queer Noises 1961-1978 την επιμελήθηκε ο μουσικοκριτικός Jon Savage, γνωστός για την σημαντικότερη ιστορική μονογραφία με θέμα το βρετανικό πανκ, England’s Dreaming. Η συλλογή κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2006 και, παρά την αρχειακή σπουδαιότητά της, κατηγορήθηκε από αρκετούς για την έλλειψη (με μία μόνη εξαίρεση) γυναικείων συνεισφορών στη χρονολογική ιστορία του queer song, την οποία και επιχειρεί να καταγράψει. Είναι εμφανής και άδικη η έλλειψη αυτή.

Όταν ανοίγεις το cd, σε υποδέχονται εικόνες ημίγυμνων μοντέλων, από αυτές που κυκλοφορούσαν στα «αθλητικά» περιοδικά της δεκαετίας του ’60. Αριθμοί (σε ίντσες) για τις διαστάσεις των σωμάτων και ελάχιστες φωτογραφικές στάσεις αισθητικής «sad young men». Υπάρχει συνοδευτικό φυλλάδιο με την ιστορία και τη σημασία καθενός τραγουδιού, καθώς και φωτογραφίες άγνωστων ως επί το πλείστον καλλιτεχνών. Υπάρχει επίσης η πιο σέξι φωτογραφία του Ray Davies που γνωρίζω.

Η συλλογή ξεκινά πράγματι από τη δεκαετία του ’60, με μια σειρά τραγουδιών που συνδυάζουν τον εξωφρενισμό ενός ντραγκ σόου σε κλαμπ του Σαν Φρανσίσκο, τη leather επιθετικότητα και την αγαπημένη ακροβασία του Ray. Πραγματικές εκπλήξεις, η παρουσία ενός υπέροχου, αναπάντεχου b-side των Tornados (του γκρουπ του Joe Meek) και η παρεμβολή μιας ξετρελαμένης παρωδίας με τον ανεκδιήγητο τίτλο Kay, why?.

Καθώς αρχίζει η δεκαετία του ’70, γίνονται πιο ρητές οι gay αναφορές και τα πράγματα οδεύουν σταδιακά προς το απροχώρητο. Η γλυκύτητα της απελευθερωτικής μπαλάντας και η τολμηρή σόουλ υποχωρούν κάτω από τις εξοργισμένες κιθάρες των Ramones (!!!) και, πολύ περισσότερο, το φρικαρισμένο psych-punk των Twinkeyz και δύο ακόμη άγνωστων συγκροτημάτων της οριακής περιόδου: Dead Fingers Talk, Black Randy and the Metro Squad.

Παρά την ασυγχώρητη αβλεψία της, η μαγεία της συλλογής είναι ότι αναμειγνύει σε ένα συναρπαστικό κράμα κάθε πιθανή χροιά του (ανδρικού) gay φάσματος, προσπαθώντας ίσως να μείνει πιστή στην περιεκτικότητα της έννοιας queer του τίτλου, η οποία ήλθε τα τελευταία χρόνια να καλύψει και τις πιο περιφερειακές ομάδες. Οι διαθέσεις και τα συναισθήματα ξαφνικά φωτίζονται ή σκοτεινιάζουν, εναρμονιζόμενα με κάθε συγκίνηση αυτής της πορείας.

Η εκστατική έκρηξη έρχεται στο 24. τραγούδι του δίσκου. Είναι 1978. Καθώς το πανκ ωρύεται σε ερειπωμένες, βρόμικες γειτονιές, λιγοστά κλαμπ σε παράδρομους των μεγάλων πόλεων πάλλονται από κάτι καινούργιο και εξίσου θυμωμένο. Τους σκοτεινούς χώρους σχίζουν οι ακτίνες των mirror balls, τα αγόρια φορούν αστραφτερά πουκάμισα και χορεύουν σαν κορίτσια, η φωνή του Sylvester αναγγέλλει, ωρυόμενη και αυτή, μια νέα εποχή: you make me feel: mighty real.

Ηλεκτρικό χέλι σε μια λίμνη με χρυσόψαρα

Τα χόμπι μου είναι η ανάγνωση, η ακρόαση μουσικής και η σιωπή.
















Όταν σκεφτόμαστε τη βαναυσότητα, οφείλουμε να θυμόμαστε την ανοησία, τον φθόνο, την απογοήτευση, από όπου αυτή προήλθε.

Edith Louisa Sitwell (1887-1964)

Λάικ Κρίστμας

Εορταστικό τριήμερο μέσα σε λήθαργο πυρετού, από τον οποίο ξυπνούσα κάθε μία ώρα, για λίγα λεπτά, για να πιω τσάι, να ξεφυλλίσω σελίδες και εικόνες που έχω χρόνια αποστηθίσει, να ακούσω για πολλοστή φορά το Illinoise του Sufjan Stevens και να σκεφτώ πως ήδη μυρίζω την αλμύρα και πως η μουσική αυτή με κάνει να βυθίζομαι σε μια θάλασσα γαλάζια (OK, γκρίζα ή κάπως καστανή...) όσο τα μάτια του πρόσφατου αυτού αγαπημένου μου.

Υ.Γ.: Το παιδάκι της διπλανής πόρτας μου δάνεισε επίσης το αριστουργηματικό dvd Οι κότες το 'σκασαν ! Αιφνίδια βροχή θαλπωρής.

(Ναύπακτος, Μεγάλη Τετάρτη, Μετά τη βροχή στο λιμάνι)

I collected your memories, too

Μεσάνυχτα, ενώ έμπαινε η 1η Απριλίου, συνειδητοποίησα ξαφνικά πως, αν και φοβάμαι ενίοτε πως δεν κατέχω τίποτε πλήρως και απολύτως, γνωρίζω ωστόσο ακόμη και τις ανάσες αυτού του τραγουδιού:

Poor Mr Sad
He`s flown away
In search of his heaven now
Heaven knows why
And Mr Sad
Left me a note to say
If he finds his heaven now
He won`t have time to cry

So I`m gonna fly, fly, fly away
On my wings I made
Out of sorrows I threw away, away
Maybe, I`ll be back one day
Who knows

Poor Mr Sad
He lives for dreams
He`s out of his mind it seems
With schemes that gleam
Too bright for me
But what the hell
I`ve nothing to lose
I built my wings today
So I say
Please wait for me
Because I`m gonna fly

So I`m gonna fly, fly, fly away
On my wings I made
Out of sorrows I threw away, away
Maybe, I`ll be back one day
Who knows

Poor Mr Sad
Gliding in the sky
You flew to your heaven now
Now I know why
I flew in search
Of years I left behind
But something
That`s in your mind
Is something nobody can take away
It`s yours forever

Gregory Crewdson

Είναι η στατική μελαγχολία της ύπαρξης (απ’ ό,τι λέγεται) στα αμερικανικά προάστια ή (μου φαίνεται) στην απανταχού επαρχία. Είναι νωρίς το πρωί· η πραγματικότητα δεν υπάρχει· ένα σώμα περιφέρεται σε αναζήτηση μιας αγάπης από το εξώτερο διάστημα· σπανίως μια αχτίδα· ρευστές σκέψεις τσακισμένες από την αδράνεια –Θέλησα να γράψω κάτι για τις εντυπώσεις μου από τον G.C., αλλά τίποτε άλλο δεν μπορεί να έχει νόημα απόψε. Σε λίγη ώρα παίζει ο Μαρκ. Please, see.

Βλέπεις τι γράφει εδώ;

Απόψε, το διαλυμένο αυτό δωμάτιο κοιμάται
Κάτω από το φως των αστεριών που έχει υποταχθεί σε εσένα.

(Carson McCullers,"Stone is not stone")