A Certain Slant of Light

Κάθε απόγευμα

2008-06-20T10:03:00.000-07:00

Είναι μια κλίση του φωτός,
Χειμέριων Απογευμάτων ―
Που μας πλακώνει σαν το Βάρος
Εκκλησιαστικών Ασμάτων ―

Οδύνη Ουράνια μάς φέρνει ―
Δεν βρίσκουμε καμιά πληγή
Παρά μια διαφορά εσώτερη,
Στων νοημάτων την πηγή ―

Κάθε απορρίπτει διδαχή ―
Αυτή η Σφραγίς της Απογνώσεως ―
Μια θλίψη είναι υπέροχη
Υψίστης προελεύσεως ―

Φτάνει, κι επήκοο μένει το Τοπίο ―
Άπνοες οι σκιές κοντά του
Φεύγει, κι ίδιο με την Απόσταση
Στο βλέμμα είναι του Θανάτου ―

Sulk

2008-04-04T06:16:00.000-07:00

«Εντάξει, η φωνή μου είναι άλλοτε γλυκιά και αθώα και άλλοτε πικρή και χολωμένη. Συνήθως χορεύω ξυπόλητη και συγκινούμαι ακόμη με ερωτικές ιστορίες από τον Κόσμο της Πάττι.
Τέλος πάντων, ακόμη και αν δεν ίσχυαν αυτά, εγώ θα είχα δικαιωματικά μια θέση σε αυτήν τη σελίδα ― γιατί με λένε Ida No».

2008-03-27T14:20:00.000-07:00

2008-03-03T10:23:00.000-08:00

Έρχεται σε σταγόνες

2008-01-28T10:48:00.000-08:00

Άλλοτε είναι μια πόρτα που χτυπά ξαφνικά, άλλοτε είναι μια επιπλέον μεζούρα του παραγνωρισμένου Beefeater, άλλοτε είναι ένα συγκεκριμένο χαμόγελο, άλλοτε είναι ο προσχεδιασμός ενός σχεδόν απροσχεδίαστου χάους-πάρτυ, άλλοτε είναι η φωνή του Μπλίξα Μπάργκελντ, κι άλλοτε, ας πούμε απόψε, είναι ο συνδυασμός όλων αυτών: Dear God, more drops, now.

2007: Reflux

2007-12-27T04:01:00.000-08:00

Δεν θυμάμαι πιο γρήγορη χρονιά από αυτήν που φεύγει //
Λόγω ταχύτητας, εξακολούθησα να μην καταλαβαίνω πολλά πράγματα, παλιά και νέα, αλλά είδα και αρκετά άλλα πιο καθαρά // Λόγω καθαρότητας, όλες οι σχέσεις αποδείχτηκαν σημαντικότερες // Εκτός από τις επαγγελματικές, φυσικά.

Λέξεις 2007: Ian McEwan: On Chesil Beach, Carson McCullers: Poems· Richard Dyer: The Culture of Queers (2001) //

Παράνοια 2007: Καίγονται άνθρωποι, ζώα και δέντρα. Συγχρόνως, οι πάντες ανησυχούν για τους απειλούμενους αρχαιολογικούς χώρους //

Εμμονές 2007: ανάγκη, όχι επιθυμία· Clangers στο YouTube· Τρούμαν· «Only disconnect»· Kode 9 & Co· mantarays· Glass Candy· www.ubu.com· //

Περιοδικό 2007: Butt Magazine //

Μουσική 2007: PJ: White Chalk· Panda Bear: Person Pitch· The Focus Group: We are All Pan’s People· Von Südenfed: Tromatic Reflexxions· Signal: Robotron· Michael Cashmore: The Snow Abides E.P. //

Έξοδοι 2007: Lemon (Λουτράκι) // Fun! 2007: (σχεδόν απροσχεδίαστα) house parties //
Συναυλίες 2007: Laurie (Laurie…), Patti (Patti…), Electrelane (Mia…) //
Εικόνες 2007: Gregory Crewdson: Twilight , Fireflies(άλμπουμ με φωτ.), Caravaggio (διάφορα σοκαριστικά, στη Ρώμη) //

Απογοητεύσεις 2007: αρρώστιες, διαψεύσεις, ακυρώσεις· Synch (σε σύγκριση με τον προηγούμενο εαυτό του)· εισερχόμενες και εξερχόμενες αναπάντητες κλήσεις //

Κινούμενες εικόνες 2007: Half Nelson· Inland Empire//

Non-Human Beloved 2007: Μάρκος Π.-Φ., σκύλος (;) //
Τεκίλα 2007: Don Julio (μείον τις παραισθήσεις) //

2007-11-24T10:40:00.000-08:00

C?

2007-11-15T11:16:00.000-08:00

Egon Schiele, The Self Seer (1910-11)

Δεν είχα πάει ποτέ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πέρα από τις όποιες κοινωνικές αντιρρήσεις, με απωθεί η κλινικά καθαρή παρουσίαση του όποιου έργου. Η έκθεση όμως ήταν πολύ καλή.

Καθώς πηγαινοερχόμουν επί ώρα από εδώ και από εκεί, αντιλήφθηκα ότι ένας πίνακας με κοιτούσε όπου και αν στεκόμουν. Δείχνει ένα είδωλο από καθρέφτη όπου ο Σίλε κοιτάζει τον εαυτό του, αγκαλιασμένος από ένα, δύο (;) φαντάσματα. Το χέρι του ζωγράφου (;) απλώνεται από το εξωτερικό προς τον πίνακα, και αυτός το αγκαλιάζει, άγνωστο με ποια διάθεση. Νομίζεις αρχικά ότι μπορεί το χέρι να είναι το δικό σου, αλλά όμως δεν είναι, κι έτσι καταργείται η ψευδαίσθηση και γίνεται ακόμη πιο έντονη η αίσθηση ότι δεν είσαι μέρος της κατάστασης, και αυτός ο Self Seer δεν είναι εσύ αλλά ένας Seer που για λίγο θα σε ακολουθεί παντού. Now, (Ambulance!), that’s what I call spooky…

Ολοένα περισσότερο επιβεβαιώνω την ιδέα ότι: οι πίνακες σε βλέπουν (δεν τους βλέπεις), η μουσική σε ακούει, τα βιβλία σε διαβάζουν…

Last Exit to Brooklyn

2007-11-12T08:38:00.000-08:00

Η Νεοϋορκέζα Tara Donovan (1969-), διαβάζω, χρησιμοποιεί τις εγγενείς ιδιότητες αντικειμένων καθημερινής χρήσης (πλαστικά κύπελλα, κ.ά.) για να αναδείξει τη δυνατότητά τους να μετασχηματίζονται σε έργα τέχνης σαν ισχυρά φαινόμενα. Μεγεθύνει ή πολλαπλασιάζει τα συστατικά μέρη, και η διαδικασία αυτή βγάζει τα φαινόμενα εκτός ελέγχου: αρχίζουν να ζουν. Όπως τα κύματα.

Μετά τον θόρυβο / Ανάμνηση

2007-10-20T09:01:00.000-07:00

Το βράδυ ξεκίνησε με το νέο συγκρότημα της Ρ, τους Efterklang. Και σκέτη βότκα. Χωρίς να καταλάβω πώς, στο 7 Jokers ξαφνικά μαζευτήκαμε μια παρέα 12 ατόμων (7 γυναίκες str8, 3 άντρες gay, 2 άντρες str8), όπου σύντομα και απροσδόκητα άρχισαν να ξεσπούν σπασμώδεις επαφές.

Η A ήθελε τον K ο οποίος δεν μπορούσε να αποφασίσει ανάμεσα σε αυτήν και τη Z και ο οποίος δεχόταν επίσης τις πιέσεις του Υ που προσπαθούσε να του τραβήξει την προσοχή προς την Α, τη φίλη του. Ο Π, φίλος του Χ, πλησίασε τον Υ και τον αιφνιδίασε λέγοντας πως τον ήξερε, ενώ δεν τον ήξερε, και ο Υ έμεινε να απορεί πώς ήταν δυνατόν αυτό, και όταν ήλθε ο Χ, που πλησίασε χαμογελώντας τον Υ, αποκαλύφθηκε ότι προϋπήρχε μεταξύ Π και Χ ένα κάποιο παρασκήνιο. Συγχρόνως, η Ε, η Κ, η Β και η Λ παρατηρούσαν τις κινήσεις, οι οποίες ασφαλώς δεν ήταν εμφανείς, και είτε έκαναν πως αδιαφορούσαν μιλώντας για μακρινά ταξίδια και τέχνη είτε, πάλι, ενθάρρυναν τα τεκταινόμενα με κατάλληλες παρατηρήσεις ή ονειρεύονταν όρκους πίστης από τους κοντινούς θαμώνες. Ο Μ, Ισπανός, πλησίασε τον Υ και του είπε πόσο του λείπει η Μαδρίτη αλλά και πόσο αισιόδοξος είναι για το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας. Είχε ερωτευτεί πρόσφατα την Β, ακολουθώντας την εδώ. «Ωραία», είπε ο Υ και γύρισε πάλι στον Χ ο οποίος όμως ήταν κάπως αλαφιασμένος. Καθώς οι εντάσεις αυξάνονταν ολοένα πιο πολύ, οι χαρακτήρες και οι διαθέσεις άρχισαν να διαγράφονται με διαύγεια στα πρόσωπα. Στις 5 βότκες αναγκαστικά έκανα δύο βήματα πίσω, σταμάτησα να καταλαβαίνω τις φωνές, κοίταξα τα ωραία μάτια του διπλανού κοκκαλωμένου και άφησα το τραγούδι των Cobra Killer να μπει μέσα μου.

Το βράδυ έκλεισε με καυτό τσάι και τους Efterklang. Επίσης, υπό την επήρεια των εξής στίχων, οι οποίοι γέννησαν στο μυαλό μου πολλά ακατανόητα όνειρα, όλα ανεξαιρέτως σε κέντρα πόλεων:

"Γνώρισα ανθρώπους που δεν τους πλήγωνε τίποτα όσο η εικόνα του πατρικού τους σπιτιού, κι αν αυτό τύχαινε να είναι στεφανωμένο απ’ τα κύματα ή πνιγμένο στα δέντρα, αν υπήρχε έστω μια βραδυνή, φωταγωγημένη σκηνή ή μια βιαστικά κρυμμένη σκιά, μια γωνία που έπαιρνε την έκφραση ενός ανθρώπου ή μιας γιορτής, τόσο πιο πολύ ξέσπαγαν σε δάκρυα και πελάγωναν μέσα σ’ αυτό τον ένοχο σπασμό που μας δίνουν τα αγαπημένα πράγματα.

Γνώρισα ανθρώπους που μόνο αλαλαγμοί χαράς έβγαιναν απ’ το στόμα τους, που η ζωή τους ήταν η συνειδητή αποφυγή κάθε σκέψης και ζούσαν σ’ ένα παρόν ακατάλυτο που μόνο οι ποιητές έχουν παροδικά γνωρίσει. Ανθρώπους που ένας νέος με ζεστό αίμα στις φλέβες του, γεμάτος αυταπάρνηση κι εγωισμό, καλό θα ήταν να αποφεύγει, ανθρώπους που ζούσαν σε λήθαργο, κάτω από σκοτεινά φώτα, βλέποντας σε μια γη χωρίς καλοκαίρια και μυρωδιές ή άλλους που δεν μπορούσαν να ζήσουν πραγματικά και είτε ο ήλιος τούς έκαιγε τα βλέφαρα, είτε ο αέρας τους σκέπαζε τ’ αυτιά, εκείνοι δεν έκλαιγαν ποτέ για τίποτα και είχαν μιαν έμμονη χαρά να δηλητηριάζουν τα πάντα γύρω τους.

Γνώρισα γυναίκες και άντρες που ανέλυαν για χρόνια μια χειρονομία για να έχουν την απόλαυση μιας μόνο λέξης ή ακόμα τις γιορταστικές σκιές μιας περασμένης νύχτας, ζώντας στον Όλυμπο του εαυτού τους, σ’ ένα κόσμο που γερνούσε παντοτινά μέσα στην Τέχνη.

Ανθρώπους που είχαν ένα θεό στο μαξιλλάρι τους όταν ξυπνούσαν κι άκουγαν τα κύματα να τρέχουν σε μακρινές παραλίες, να σπάνε σε απέραντες αμμουδιές, σε ολόισιες πραιρίες".

(Χάρης Μεγαλυνός, «Ένα τύμπανο μέσα στο άλλο», Το μήλον της έριδος, 1983)

2007-10-10T02:33:00.000-07:00

Vincent,T. Burton, 1982

I haven't fucked much with the past, but I've fucked plenty with the future

2007-09-25T13:43:00.000-07:00

Το τι έγινε μετά το γνωρίζεις, ακριβή φίλη, είπε η φίλη, απ’ όσα τραγουδήθηκαν και όσα δεν τραγουδήθηκαν, τις σημύδες, το μικρό ξενοδοχείο στο Παρίσι όπου πέθανε ο Ζενέ, έναν αγκώνα, μια μασχάλη, πάρα, πάρα πολλά τσιγάρα, τις περούκες που τις κρέμασαν σε χαμηλούς στύλους, τους αγνώστους στο δωματιάκι κάτω, το τραυματισμένο τηλέφωνο ― μην ακουμπάτε. Τη φωτεινή αχτίδα που έσβησε μέσα στη λάσπη, τους λεπτούς στροβιλισμούς, τις ταλαντεύσεις, τις κραυγές και τις προσπάθειες ορθοστασίας. Hic dissonant ubique, nam enim sic diversis cantilenis clamore solent. [Ambulance, εξήγησέ μας!] Όλες οι φωνές εδώ διαφωνούν, έτσι όπως τα διάφορα τραγούδια με κραυγές βγαίνουν ταυτόχρονα. Η μέρα ήταν ακόμη τέλεια, αξιαγάπητα τα παιδιά, διασκεδαστικά, και όλοι, απ’ τους συντετριμμένους ώς τους άφταστους, ταλαντεύονταν μες στο ρεύμα της μουσικής προς τα πάνω. Δεν έπλητταν. Δεν είχαν αποθαρρυνθεί. Οι γυναίκες ήταν ξένοιαστες, νιώθαν πιο αισθησιακές. Χάρις σ’ εσένα, ακριβή φίλη. Η μουσική εισχώρησε παντού. Στο στόμα. Στις μασχάλες. Ανάμεσα στα πόδια. Η μουσική, ένας τρόπος να πετάξεις ψηλά να πετάξεις πέρα. Θυμάμαι το σάλιο, αλλά και το χαστούκι και τις τσαλακωμένες, βρόμικες εφημερίδες. Έφυγες και ύστερα γύρισες πάλι. Χαμογέλασες πλατιά. Το χαμόγελό σου είναι ακόμη ακαταμάχητο. Ξανακέρδισε τη νύχτα. Ξανακέρδισε τη ζωή. Μ’ απαγγελίες, σωριάσματα, χοροπηδητά και κραυγές: Aux vaincus! Στους νικημένους!

[Susan Sontag, Σημείωμα στο Land (1975-2002)]

2007-09-10T07:55:00.000-07:00

Μεταξύ των άναυδων ακροατών του White Chalk θα μπορούσε κάλλιστα να ξεκινήσει μια αίρεση

Όχι, δεν είσαι μόνο εσύ

2007-09-10T06:25:00.000-07:00

― Τα δελφίνια κοιμούνται πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό.

― Ευκαιρίας δοθείσης, τα γουρούνια γίνονται αλκοολικά.

― Τα γεννητικά όργανα του σαλιγκαριού βρίσκονται στο κεφάλι του.

― Το kiwi ή απτέρυξ, εθνικό πουλί της Νέας Ζηλανδίας, δεν πετάει, είναι σχεδόν τυφλό, ζει μέσα σε μια τρύπα στο έδαφος και γεννάει ένα μόνο αυγό κάθε χρόνο. Ως είδος επιβιώνει, όμως, εδώ και 10.000 χρόνια.

― Οι ταύροι και οι σκύλοι έχουν αχρωματοψία.

― Τα φίδια δεν κλείνουν τα μάτια ποτέ στη ζωή τους.

― Τα πουλιά ποτέ δεν κοιμούνται μέσα στη φωλιά τους. Τη χρησιμοποιούν μόνο για ολιγόχρονη ανάπαυση.

― Ορισμένα είδη ψαριών δεν είναι καθόλου ανθεκτικά στη θάλασσα: παθαίνουν ναυτία.

― Η ανία μπορεί να οδηγήσει τους παπαγάλους στη μελαγχολία ή ακόμη και την παραφροσύνη.

― Η αράχνη «μαύρη χήρα» (Latrodectus mactans) μπορεί να καταβροχθίσει μέχρι και 20 αρσενικούς ερωτικούς συντρόφους την ημέρα.

― Το θηλυκό περιστέρι δεν μπορεί να γεννήσει αν μείνει μόνο του. Πρέπει να κοιτάζει κάποιο άλλο περιστέρι, για να τα καταφέρει. Περιέργως, το είδωλό της σε καθρέφτη είναι εξίσου αποτελεσματικό.

― Το πουλί Antpitta Avis Canis Ridgley δεν κελαηδάει. Γαβγίζει.

― Τα χρυσόψαρα μπορούν να κρατήσουν μια πληροφορία στη μνήμη τους μόνον επί 3 δευτερόλεπτα.

― Οι νεαροί κάστορες ζουν μαζί με τους γονείς τους τα πρώτα δύο (ολόκληρα) χρόνια της ζωής τους.

― Το σελάχι Manta birostris του Ατλαντικού, γνωστό και ως Manta Ray, Γιγάντιος Διάβολος (πλάτος μέχρι και 7 μέτρα) ή διαβολόψαρο, αντίθετα με τη μακραίωνη φήμη ότι τυλίγει μέσα του και διαβολικά καταβροχθίζει τους δύτες, είναι εχθρικό μόνο προς το πλαγκτόν, το οποίο είναι και η αποκλειστική του τροφή.

International Dark Skies

2007-08-30T03:55:00.000-07:00

Αυτό το ζεστό καλοκαίρι (που κρατάει ακόμα), αν και δεν βρέθηκα όσες φορές θα ήθελα σε μακρινές παραλίες, νύχτα, μακριά από το φως, δεν μπόρεσα να αποφύγω την ίδια σκέψη που κάνω εδώ και χρόνια: ότι στην υπόλοιπη (χειμερινή) ζωή δεν γνωρίζω τι και πώς ακριβώς είναι ο ουρανός. Με αφήνει έκπληκτο κάθε φορά το γεγονός ότι στις σκοτεινές παραλίες των νησιών αποκαλύπτονται αστερισμοί και βάθη που πλέον φαίνονται μόνο σε ειδικά βιβλία.

Από το 1988, δρα στην Αμερική ο Διεθνής Σύνδεσμος Σκοτεινών Ουρανών, μια ομάδα αστρονόμων που μάχεται κατά της φωτομόλυνσης και υπέρ της δυνατότητας παρατήρησης (επιστημονικής ή όχι) των αστεριών και των σχηματισμών τους. Με επιχειρήματα για την ευεργετική επίδραση του σκοταδιού στον ανθρώπινο οργανισμό, τη σημαντική ενεργειακή εξοικονόμηση και την προστασία των νυκτόβιων ζώων από την υπερβολικό φωτισμό των πόλεων, ο Σύνδεσμος είναι ένα μόνο από τα μέλη του παγκόσμιου Dark-Sky Movement, το οποίο προωθεί τους ίδιους στόχους.

Από το μπαλκόνι μου, ο ουρανός της πόλης έχει ένα παχύρρευστο γκρίζο-πορτοκαλί, στο οποίο μερικές φορές εμφανίζονται τα πιο δυνατά αστέρια, αποδυναμωμένα. Όταν θέλω να δω το βάθος του ουρανού, ασυναίσθητα κλείνω τα μάτια.

2007-07-26T13:01:00.000-07:00

Ιφ ετς 'ν ε γκλας, γουι’λλ ντρινκ ετ. Γουώντγουι;

Blue

2007-07-10T10:28:00.000-07:00

Calenture

2007-06-30T05:53:00.000-07:00

Στο καφεστιατόριο Καλόφεγγο, στο πίσω μέρος του Κουφονησίου, στην τοποθεσία Πορί, που είναι και η ωραιότερη του νησιού, μπορείς να γείρεις στο χαμηλό τοιχίο κάτω από την καλαμωτή και να διαπιστώσεις το θαύμα της συγχώνευσης του κυκλαδίτικου νησιού στο τέλος της ερήμου Γκρέιτ Βικτώρια της Αυστραλίας. Παρά τον καυτό ήλιο, οι μαργαρίτες είναι πάντα πολύ δυνατές και οι ευγενικοί καταστημάρχες πιστεύουν στην καλοκαιρινή στοργή του Devendra Banhart και των Triffids. Λίγο προτού εισβάλλουν στον όρμο στόλοι από σκάφη αναψυχής, η κρυστάλλινη θάλασσα σε απορροφά και το περίγραμμά σου σβήνει στην ανεπαίσθητη οπισθοχώρηση των κυμάτων.

2007-06-23T01:05:00.000-07:00

2007-06-20T00:54:00.000-07:00

What Fassbinder film is it?
The one-armed man walks into a flower shop
And says: What flower expresses
Days go by
And they just keep going by endlessly
Pulling you Into the future
Days go by
Endlessly
Endlessly pulling you
Into the future?
And the florist says: White Lily.

(Στο τέλος, κατεβήκαμε τα πέτρινα σκαλιά, προς τη σκηνή. Στάθηκα μπροστά από το συνθεσάιζερ και παρατήρησα τη θέση όπου πριν ακουμπούσαν τα δάχτυλά της, τη θέση του προσώπου της πίσω από το μικρόφωνο. Η φωνή της, η αφήγησή της, μια φιλική συμβουλή ύστερα από ένα σοβαρό λάθος. Ο αέρας ήταν ακόμη ελαφρύς, καθώς προχωρούσαμε αργά έξω.)

Head first, anyone?

2007-06-16T13:09:00.001-07:00

Το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού είναι πάντα μια δοκιμασία. Κυριολεκτικά: κρυώνω τόσο, ώστε διστάζω να προχωρήσω μέσα στο νερό· μαζεύω αρκετή θέληση (ΟΚ, δεν είμαι τύπος της παγωμένης θάλασσας…) και βουτάω σαν να επιτίθεμαι. Μέσα στο νερό, όμως, όλα είναι καθησυχαστικά και, πολλές φορές, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι ο γαλάζιος βυθός συμφωνεί.

τηλεόραση την Κυριακή

2007-06-03T14:32:00.000-07:00

Λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος

2007-06-03T05:19:00.000-07:00

Καθώς είχαν αρχίσει να αποχωρούν οι τελευταίοι καλεσμένοι από το πάρτυ του Κ, σχεδόν πρωί, μπήκαν δύο Γάλλοι, χορευτές, ο E και ο F, και μείναμε να μιλάμε και να ακούμε και να χορεύουμε ντίσκο: εγώ με τον Κ «αθώα» (όπως μας είπαν)· εκείνοι με εκθαμβωτικoύς αυτοσχεδιασμούς και ακροβατικά. Ξημέρωσε και, ενώ τους φωτογράφιζα, αναρωτήθηκα πόσο άνισα είναι μοιρασμένη η βαρύτητα σε αυτόν τον πλανήτη. Τρελή ζήλια.

Το ευτυχισμένο κτήριο

2007-05-30T16:28:00.000-07:00

Ι.
Πριν από μερικές μέρες, βρέθηκα σε ένα υπερσύγχρονο κτήριο στο Μαρούσι, όπου στεγάζεται πολυτελής μαιευτική κλινική, όπου μια φίλη γέννησε το δεύτερο παιδάκι της και μας ξαναέκανε όλους χαρούμενους.
Εγώ και ο πατέρας βγήκαμε προφανώς έξω από το κτήριο για να καπνίσουμε μαζί με τους υπόλοιπους εξαρτημένους. Πολύ απλά, μας πλησίασε μια μεσήλικη κυρία (μάλλον από την επαρχία) και ζήτησε ένα κινητό τηλέφωνο να ειδοποιήσει κάποιον γνωστό της που βρισκόταν σε κάποιον από τους πάνω ορόφους. Σε λίγο είδαμε ότι έτρεμε και της μιλήσαμε για να τη συνεφέρουμε, ρωτώντας τη τι ακριβώς της συνέβαινε. Είχε απλώς αποφασίσει να κατεβεί μόνη της έξω από το κτήριο και, διασχίζοντας τους κλειστούς διαδρόμους, είχε καταλήξει στην κατάσταση που τη βρήκαμε. «Δεν ξέρω, όπως κατέβαινα, ξαφνικά ένιωσα μόνη».

ΙΙ.
Μουσείο Μπενάκη, Το πεινασμένο κιβώτιο: Οι απέραντοι χώροι των MVRDV, 25/5 – 25/7/07.

Πριν από μερικές μέρες, πήγα στην έκθεση των MVRDV μαζί με τον Κ, τον Γ και τη Μ. Παρά τον περιορισμένο χώρο, γυρίσαμε όλοι μαζί τα εκθέματα σχολιάζοντας, γελώντας και απορώντας, μπαίνοντας ανάμεσα στις διαχωριστικές κουρτίνες, ψηλαφώντας τις μακέτες.
Οι MVRDV είναι Ολλανδοί αρχιτέκτονες με διεθνή δράση και φτειάχνουν "πεινασμένα κιβώτια" που προσπαθούν να ενσωματώσουν κατά το δυνατόν περισσότερες λειτουργικές ή φιλοσοφικές λεπτομέρειες, ανάγοντας την έκβαση της προσπάθειας σε μόνη αισθητική πρόταση. Ενώ μπορείς εύκολα να ταυτίσεις στοιχεία των κτηρίων με ρεύματα και επιρροές, η κύρια αίσθηση είναι μάλλον η ασυνήθιστη φιλικότητα που εξασφαλίζουν η ασυμμετρία, το χιούμορ και η ένταξη απίθανων κι ωστόσο ζωτικών στοιχείων, όπως είναι ένα άλσος στον δεύτερο όροφο του Ολλανδικού Περίπτερου στην Expo 2000 στο Αννόβερο ή μια πλατεία και κατακόκκινα κλιμακοστάσια μέσα σε ένα γκριζόλευκο κτήριο κατοικιών στη Μαδρίτη.
Βγάλαμε χαμογελαστές φωτογραφίες μπροστά στις μακέτες και για μια στιγμή ονειρεύτηκα να κοιτάζω τον έξω κόσμο μέσα από τις διάφανες βιβλιοθήκες που θα χτιστούν σε δύο πόλεις της Ολλανδίας.

INLAND EMPIRE

2007-05-11T03:11:00.000-07:00

Πρόκειται για το όνομα μιας περιοχής στις ΗΠΑ που περιλαμβάνει τη δυτική Ουάσιγκτον, το ανατολικό Όρεγκον, το βόρειο Άινταχο και τη δυτική Μοντάνα. Η λέξη inland σηματοδοτεί ότι η περιοχή ξεκινά 37 χλμ μακριά από τον ωκεανό, στην ενδοχώρα. Αν και στην ταινία υπάρχουν σαφείς αναφορές σε πόλεις της περιοχής αυτής, γεγονός είναι επίσης ότι η επιλογή του σκηνοθέτη να κεφαλαιογραφήσει τον τίτλο παραπέμπει και σε κάτι διαφορετικό.

Μια χολλυγουντιανή σταρ πρόκειται να παίξει στο ριμέικ μιας καταραμένης πολωνικής ταινίας (οι πρωταγωνιστές έχουν δολοφονηθεί)· ερωτεύεται τον συμπρωταγωνιστή της (παρανοεί)· μια οικογένεια ανθρωποειδών κουνελιών (από την τηλεοπτική σειρά Rabbitsτου Λ) ζει ένα κάποιο δράμα και σε κάθε ατάκα τους ακούγονται off-γέλια σαν να πρόκειται για ξεκαρδιστικό sitcom (νοσηρό μέχρι τρόμου)· Πολωνίδες καλλονές πέφτουν θύματα σωματεμπορίου· κινήσεις σε ημισκότεινους διαδρόμους σαν σε εγκεφαλικούς λοβούς. Και ούτω καθεξής.

Η ταινία έρχεται ως ένα ακόμη παράδειγμα ονειρικής κινηματογράφησης, αναπτυσσόμενη δηλαδή πάνω στην ανύπαρκτη ή άλογη δομή των ονείρων. Παρουσιάζει μεταξύ άλλων τη συνέχεια της (υποσυνείδητης) ζωής προσώπων προηγούμενων ταινιών του Λ., με έναν τρόπο ζεστό και συγχρόνως ανατριχιαστικό. Με την εναλλαγή των σκηνών κατεβαίνεις σε έναν μακάβριο βυθό, τόσο αδικαιολόγητο όσο και ο όποιος εφιάλτης. Οι διάλογοι είναι ξεκάθαρα παρανοϊκοί (προκαλώντας τα εθιμοτυπικά νευρικά γέλια στην αίθουσα – ειρωνεία όμως: κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι τα γέλια για την ταινία δεν διαφέρουν από τα γέλια για το σίτκομ με τα κουνέλια) και η μουσική, όπως πάντα, υπέροχη και ανησυχαστική.

Διαρκής εμμονή στην απώλεια ή την ανυπαρξία ταυτότητας, στη σύγχυση ως τρόπο ζωής. Γυναίκες ακολουθούν κατάρες, γυναίκες αγαπούν ή μισούν μην ξέροντας γιατί, γυναίκες χορεύουν γιατί ο χορός οδηγεί πέρα από την οδύνη, γυναίκες εκδίδονται ή πεθαίνουν στο πεζοδρόμιο χωρίς ταυτότητα.

Σκέφτηκα ότι το κέντρο όλης της ταινίας είναι η σκηνή με την Λώρα Ντερν αδρανή στην πολυθρόνα της. Ό,τι βλέπουμε είναι το νήμα των σκέψεων, των φαντασιών, των φοβιών της, καθώς εξαϋλώνεται μέσα στην πλήρη κόπωση του απογεύματος. Έτσι, ο τρόμος μπορεί να εναλλάσσεται με το αναπάντεχο χορευτικό των κοριτσιών που στεφανώνουν σαν φαντάσματα υγείας ή νιότης τη σκέψη της, και κάθε εικόνα, κάθε εξέλιξη, να ενώνεται στην ακατάστατη σειρά του (διαταραγμένου; –έχει όμως καμία σημασία;) μυαλού της.

Δυο μέρες μετά, δεν έχω ακόμα καταλάβει αν με συγκίνησε ή όχι η ταινία. Σε κάθε λεπτό της επανερχόμουν στο Eraserhead και, όπως σε αυτό, η κύρια ανταπόκρισή μου ήταν κυρίως για τον βόμβο που λειτουργεί ως ηχητική υπόκρουση της (περι)πλοκής, για τον διαρκή βόμβο που αναγνωρίζω στους διαδρόμους του δικού μου υποσυνείδητου.

Υ.Γ.: Μια εκστατική έκπληξη ήλθε στην τελευταία σκηνή της ταινίας, όπου όλα τα κορίτσια χορεύουν για τον Λ ηδονικά και ανακουφιστικά το Sinnerman της Nina Simone, ανταλλάσσοντας χάδια, βλέμματα φιλίας. Κάπου εκεί, η κάμερα περνάει γρήγορα σε όλον τον χώρο, δείχνοντάς μας οικεία και ανοίκεια πρόσωπα και επιτρέποντάς μας μόνο επί ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, σε μια εσωτερική έκρηξη σοκαριστικής αγάπης, να διακρίνουμε το αμυδρά φωτισμένο προφίλ της Ναστάζια Κίνσκι.

Summer is here, baby!

2007-05-09T08:10:00.000-07:00

Let's burn

La La La

2007-04-29T14:11:00.000-07:00

Οδηγίες: Πρώτα διαλέγεις ένα από τα χρωματιστά κομμάτια του μεσαίου τροχού. Πίσω από κάθε χρώμα βρίσκεται ένας ήχος. Ύστερα τοποθετείς το κομμάτι σε κάποιο από τα άδεια κελιά των υπόλοιπων τροχών και επαναλαμβάνεις τη διαδικασία δοκιμάζοντας τις διαφορετικές δυνατότητες που σου δίνει ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Στο τέλος, απολαμβάνεις την ηχητική μεταμόρφωση των χρωμάτων και αναρωτιέσαι γιατί έχει ξαφνικά αλλάξει το φως.

Πρόκειται για δημιούργημα του Paul Farrington ή Tonne, ο οποίος εξειδικεύεται στη συγχώνευση πηγών οπτικού και ακουστικού υλικού για τη δημιουργία sound-toys και άλλων αξιοπερίεργων. Συνοδεύει επίσης ως τρίτο μέρος (Lata sound-toy) το cd Lana (+ Lara dvd ) του Simon Fisher Turner, το οποίο κυκλοφόρησε το 2005 (μα πού είχα τον νου μου τότε;). Σε αποσπάσματα και ήχους που έχει συλλέξει ή επεξεργαστεί ο SFT βασίζεται η πολύ ενδιαφέρουσα ηχητική γκάμα του παιχνιδιού.

O SFT περιγράφει τη μουσική που συνέθεσε και από την οποία αντλήθηκαν οι ήχοι του Lata ως «φαντασματική», λόγω των αλλεπάλληλων στρωμάτων επεξεργασίας και των θολωμένων προελεύσεών τους. Πράγματι, όχι μόνο μπορείς να απολαύσεις την αλλόκοτη μουσική του cd, αλλά κάθε τόσο μπορείς με το sound-toy να συνθέσεις μια χρωματική σειρά και να παρακολουθήσεις καλοσυνάτα φαντάσματα να αρχίσουν να μπαίνουν ένα-ένα από το παράθυρο. Αν υποθέσουμε ότι θες να τα καλέσεις, δηλαδή.

Aliens in our midst

2007-04-18T08:29:00.000-07:00

Οι θεματικές (υπάρχουν κι άλλες;) επιλογές/συλλογές τραγουδιών έχουν συνήθως φετιχιστική ή και διευκρινιστική λειτουργία. Κατά κανόνα επαναλαμβάνουν με πιο εκφραστικό τρόπο λόγια, ιστορίες και ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί και ίσως δεν τους έχει δοθεί αρκετή σημασία. Μπορεί και όχι. Στις επιλογές όπου τα τραγούδια δρουν σαν παράγραφοι ενός δοκιμίου, τα πράγματα είναι κάπως πιο απαιτητικά. Περιμένεις διεξοδική ανάπτυξη του θέματος και ενδεχομένως αντιμετωπίζεις τα τραγούδια ως εξαντλητικά επιχειρήματα ή, πάλι, ως ακριβή στιγμιότυπα μιας ιστορίας.

Τη συλλογή From the Closet to the Charts : Queer Noises 1961-1978 την επιμελήθηκε ο μουσικοκριτικός Jon Savage, γνωστός για την σημαντικότερη ιστορική μονογραφία με θέμα το βρετανικό πανκ, England’s Dreaming. Η συλλογή κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2006 και, παρά την αρχειακή σπουδαιότητά της, κατηγορήθηκε από αρκετούς για την έλλειψη (με μία μόνη εξαίρεση) γυναικείων συνεισφορών στη χρονολογική ιστορία του queer song, την οποία και επιχειρεί να καταγράψει. Είναι εμφανής και άδικη η έλλειψη αυτή.

Όταν ανοίγεις το cd, σε υποδέχονται εικόνες ημίγυμνων μοντέλων, από αυτές που κυκλοφορούσαν στα «αθλητικά» περιοδικά της δεκαετίας του ’60. Αριθμοί (σε ίντσες) για τις διαστάσεις των σωμάτων και ελάχιστες φωτογραφικές στάσεις αισθητικής «sad young men». Υπάρχει συνοδευτικό φυλλάδιο με την ιστορία και τη σημασία καθενός τραγουδιού, καθώς και φωτογραφίες άγνωστων ως επί το πλείστον καλλιτεχνών. Υπάρχει επίσης η πιο σέξι φωτογραφία του Ray Davies που γνωρίζω.

Η συλλογή ξεκινά πράγματι από τη δεκαετία του ’60, με μια σειρά τραγουδιών που συνδυάζουν τον εξωφρενισμό ενός ντραγκ σόου σε κλαμπ του Σαν Φρανσίσκο, τη leather επιθετικότητα και την αγαπημένη ακροβασία του Ray. Πραγματικές εκπλήξεις, η παρουσία ενός υπέροχου, αναπάντεχου b-side των Tornados (του γκρουπ του Joe Meek) και η παρεμβολή μιας ξετρελαμένης παρωδίας με τον ανεκδιήγητο τίτλο Kay, why?.

Καθώς αρχίζει η δεκαετία του ’70, γίνονται πιο ρητές οι gay αναφορές και τα πράγματα οδεύουν σταδιακά προς το απροχώρητο. Η γλυκύτητα της απελευθερωτικής μπαλάντας και η τολμηρή σόουλ υποχωρούν κάτω από τις εξοργισμένες κιθάρες των Ramones (!!!) και, πολύ περισσότερο, το φρικαρισμένο psych-punk των Twinkeyz και δύο ακόμη άγνωστων συγκροτημάτων της οριακής περιόδου: Dead Fingers Talk, Black Randy and the Metro Squad.

Παρά την ασυγχώρητη αβλεψία της, η μαγεία της συλλογής είναι ότι αναμειγνύει σε ένα συναρπαστικό κράμα κάθε πιθανή χροιά του (ανδρικού) gay φάσματος, προσπαθώντας ίσως να μείνει πιστή στην περιεκτικότητα της έννοιας queer του τίτλου, η οποία ήλθε τα τελευταία χρόνια να καλύψει και τις πιο περιφερειακές ομάδες. Οι διαθέσεις και τα συναισθήματα ξαφνικά φωτίζονται ή σκοτεινιάζουν, εναρμονιζόμενα με κάθε συγκίνηση αυτής της πορείας.

Η εκστατική έκρηξη έρχεται στο 24. τραγούδι του δίσκου. Είναι 1978. Καθώς το πανκ ωρύεται σε ερειπωμένες, βρόμικες γειτονιές, λιγοστά κλαμπ σε παράδρομους των μεγάλων πόλεων πάλλονται από κάτι καινούργιο και εξίσου θυμωμένο. Τους σκοτεινούς χώρους σχίζουν οι ακτίνες των mirror balls, τα αγόρια φορούν αστραφτερά πουκάμισα και χορεύουν σαν κορίτσια, η φωνή του Sylvester αναγγέλλει, ωρυόμενη και αυτή, μια νέα εποχή: you make me feel: mighty real.

Ηλεκτρικό χέλι σε μια λίμνη με χρυσόψαρα

2007-04-12T05:32:00.000-07:00

Τα χόμπι μου είναι η ανάγνωση, η ακρόαση μουσικής και η σιωπή.

Όταν σκεφτόμαστε τη βαναυσότητα, οφείλουμε να θυμόμαστε την ανοησία, τον φθόνο, την απογοήτευση, από όπου αυτή προήλθε.

Edith Louisa Sitwell (1887-1964)

Λάικ Κρίστμας

2007-04-10T15:07:00.000-07:00

Εορταστικό τριήμερο μέσα σε λήθαργο πυρετού, από τον οποίο ξυπνούσα κάθε μία ώρα, για λίγα λεπτά, για να πιω τσάι, να ξεφυλλίσω σελίδες και εικόνες που έχω χρόνια αποστηθίσει, να ακούσω για πολλοστή φορά το Illinoise του Sufjan Stevens και να σκεφτώ πως ήδη μυρίζω την αλμύρα και πως η μουσική αυτή με κάνει να βυθίζομαι σε μια θάλασσα γαλάζια (OK, γκρίζα ή κάπως καστανή...) όσο τα μάτια του πρόσφατου αυτού αγαπημένου μου.

Υ.Γ.: Το παιδάκι της διπλανής πόρτας μου δάνεισε επίσης το αριστουργηματικό dvd Οι κότες το 'σκασαν ! Αιφνίδια βροχή θαλπωρής.

2007-04-05T14:24:00.000-07:00

(Ναύπακτος, Μεγάλη Τετάρτη, Μετά τη βροχή στο λιμάνι)

I collected your memories, too

2007-04-01T22:53:00.000-07:00

Μεσάνυχτα, ενώ έμπαινε η 1η Απριλίου, συνειδητοποίησα ξαφνικά πως, αν και φοβάμαι ενίοτε πως δεν κατέχω τίποτε πλήρως και απολύτως, γνωρίζω ωστόσο ακόμη και τις ανάσες αυτού του τραγουδιού:

Poor Mr Sad
He`s flown away
In search of his heaven now
Heaven knows why
And Mr Sad
Left me a note to say
If he finds his heaven now
He won`t have time to cry

So I`m gonna fly, fly, fly away
On my wings I made
Out of sorrows I threw away, away
Maybe, I`ll be back one day
Who knows

Poor Mr Sad
He lives for dreams
He`s out of his mind it seems
With schemes that gleam
Too bright for me
But what the hell
I`ve nothing to lose
I built my wings today
So I say
Please wait for me
Because I`m gonna fly

So I`m gonna fly, fly, fly away
On my wings I made
Out of sorrows I threw away, away
Maybe, I`ll be back one day
Who knows

Poor Mr Sad
Gliding in the sky
You flew to your heaven now
Now I know why
I flew in search
Of years I left behind
But something
That`s in your mind
Is something nobody can take away
It`s yours forever

Gregory Crewdson

2007-03-31T07:38:00.000-07:00

Είναι η στατική μελαγχολία της ύπαρξης (απ’ ό,τι λέγεται) στα αμερικανικά προάστια ή (μου φαίνεται) στην απανταχού επαρχία. Είναι νωρίς το πρωί· η πραγματικότητα δεν υπάρχει· ένα σώμα περιφέρεται σε αναζήτηση μιας αγάπης από το εξώτερο διάστημα· σπανίως μια αχτίδα· ρευστές σκέψεις τσακισμένες από την αδράνεια –Θέλησα να γράψω κάτι για τις εντυπώσεις μου από τον G.C., αλλά τίποτε άλλο δεν μπορεί να έχει νόημα απόψε. Σε λίγη ώρα παίζει ο Μαρκ. Please, see.

Βλέπεις τι γράφει εδώ;

2007-03-25T10:07:00.000-07:00

2007-03-23T18:09:00.000-07:00

Απόψε, το διαλυμένο αυτό δωμάτιο κοιμάται
Κάτω από το φως των αστεριών που έχει υποταχθεί σε εσένα.

(Carson McCullers,"Stone is not stone")

Billy

2007-03-21T10:45:00.000-07:00

Μέσα στη βροχή μπήκα σε ένα ταξί αρχικά σιωπηλό. Ο οδηγός, κατάλαβα στη συνέχεια, είχε μόλις έναν χρόνο στην Ελλάδα, συνομήλικός μου, πρώην παντρεμένος, τζάνκι και κάτοικος Νέας Υόρκης. Σε μια στιγμή έβαλε το cd One Second των Yello και αφεθήκαμε μαζί στη βροχή της Κηφισίας, που τώρα είχε γίνει λαμπερή. Μιλήσαμε για τη δεκαετία του ’80 στις δύο χώρες και μέσα μας, απευθυνόμενοι παραδόξως ο ένας στον άλλο πληθυντικά. Δεν ξέρω αν αυτές τις στιγμές μπορεί κανείς να τις ζήσει σε άλλο μέρος του κόσμου. Όταν ακούστηκε η φωνή του (φιλοξενούμενου στον δίσκο) Billy MacKenzie, σταμάτησα απλώς τη συζήτηση και αναγκαστικά βάλθηκα να κοιτάζω τον κόσμο έξω από το παράθυρο.

Πριν από μερικά χρόνια επανακυκλοφόρησαν τα άπαντα των Associates και πέρασα μια περίοδο κατανυκτικής ακρόασης της φωνής που νομίζω αφηγείται όλη την κοσμοαντίληψή μου (μαζί με τον Marc). Πρόκειται για έναν συνδυασμό ζοφερής ποπ και παρανοϊκής ηδυπάθειας. Ακόμη και σήμερα σε ξενίζουν αρχικά με τις παράδοξες ενορχηστρώσεις (και ίσως έτσι πρέπει), μα γρήγορα σε αγκαλιάζουν με έναν μοναδικό τρόπο αγάπης.

Η φωνή του Billy είναι αστραφτερή, φτάνοντας περιστασιακά σε οπερατικά ύψη (φημολογείται ότι χρησιμοποιούσε ήλιον για να εντείνει την οξύτητά της). Απέδιδε σπαρακτικά τραγούδια με μιαν αλαζονεία, την οποία, δεκατριών χρονών τότε, αδυνατούσα να τοποθετήσω ανάμεσα σε οτιδήποτε άλλο γνώριζα. Ήταν, ασφαλώς, η αρχή τότε, αλλά 25 χρόνια μετά, η ίδια αδυναμία, κι επίσης η ίδια νοσταλγική αίσθηση, εξακολουθούν να είναι τα κύρια συναισθήματα που μου εμπνέει. Νοσταλγώ κάτι το οποίο δεν θα γνωρίσω ίσως ποτέ.

Το 1982, αν και δεν είχα πικ-άπ, αγόρασα το Sulk και το άκουγα στο σπίτι μιας φίλης μου, με την οποία παίζαμε επαναληπτικά το «Party fears two», μη γνωρίζοντας καν πώς θα μπορούσαμε να το χορέψουμε. Και η φωνή κάθε τόσο παρενέβαινε και δημιουργούσε μέσα μου ένα κύμα μιας άλλης διάστασης ζωής, στην οποία μόνον φευγαλέες ματιές μπόρεσα να έχω μέχρι σήμερα. Τα χρώματά της γίνονταν φωτοσκιάσεις ενός κόσμου, παράλληλου οπωσδήποτε και φανταστικού, αλλά βασανιστικά αναγκαίου. Μία μόνη φορά συνάντησα έναν άλλο πιστό φίλο των Associates, η επαφή με τον οποίο ήταν σαν τη μουσική τους (ζοφερή ποπ) και είχε πάνω μου τον ίδιο αντίκτυπο (παρανοϊκή ηδυπάθεια). Σαν τη λογική των Associates, οι συγκεκριμένες επαφές μπορούν να είναι μόνο ιδανικές και συγχρόνως καταστροφικές.

Έξω φυσάει. Σκέφτομαι ότι η βασανιστική αυτή νοσταλγία είναι πράγματι η επιθυμία της επιστροφής σε μιαν αφετηρία. Ίδια το 1982 (ας πούμε), ίδια σήμερα. Δεν ξέρω αν όλοι έχουν έμφυτη τη συγκεκριμένη αίσθηση, αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πώς και γιατί κάποια τραγούδια, κάποιες εικόνες, κάποια βλέμματα, κάποιες λέξεις, κάποιες κλίσεις του φωτός μού δημιουργούν στιγμές αυτής της ονειρώδους επιστροφής σε μια πληρότητα που δεν μπορώ να αγγίξω ακόμη.

www.billymackenzie.com
kites

2007-03-07T06:43:00.000-08:00

(Frank Bauer, Kaffe Matthews)

Ένας γνωστός μου μού αφηγήθηκε την εξής ονειρική σκηνή:

«Μέσα στο όνειρο, ξυπνάω και νιώθω ένα αιχμηρό βάρος στο στήθος. Από πάνω μου αιωρείται το τεράστιο βέλος ενός λευκού κέρσορα. Νιώθω την αιχμή του βέλους να πιέζει δυνατά τον θώρακά μου. Το σώμα μου γίνεται μπλε προς στιγμήν. Ο κέρσορας οπισθοχωρεί για λίγο, μα ύστερα, ορμητικός, με δύο δυνατές κινήσεις που με τραντάζουν, εισχωρεί βαθιά μες στο στήθος μου.
Έχω μεταμορφωθεί σε μιαν άγραφη σελίδα και περιμένω».

Είναι μεσάνυχτα, είμαι στο μπαλκόνι. Η εικόνα δεν φεύγει από το μυαλό μου.

Shine!

2007-02-25T11:28:00.000-08:00

…Επειδή δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ.

Έκλεισα όλα τα έγγραφα στην οθόνη και κοιτάζω μια φωτογραφία των Flaming Stars. Προχθές το βράδυ (23/2/07). Νόμισα ότι ξαφνικά ήταν πάλι 1988. Γύρω, το οικείο κοινό του άγνωστου πια Nick Cave. Τα μέλη του συγκροτήματος βγήκαν στη σκηνή με μαύρα κοστούμια, αδύνατα πόδια με ροκαμπίλι παπούτσια, μάτια που ζητούσαν (κι άλλο) αλκοόλ.

«Εδώ, εδώ».

Αρχίσαμε να χορεύουμε και, πριν περάσει πολλή ώρα, είχαμε μπει σε κυκλική τροχιά στο εξώτερο διάστημα πάνω από την οδό Λιοσίων. Παίζουν το "You don't always want what you get" και συνειδητοποιώ πόσο μακρινή είναι η εποχή αυτού του υπέροχα φωτεινού νουάρ. Και πόσο αναγκαία η αίσθησή της. Ας μη σκεφτώ όμως τίποτε άλλο: μόνο ότι ένιωσα να ξαναβρίσκω ένα κομμάτι εαυτού, το οποίο έλαμψε μες στο σκοτάδι του Gagarin αναίτια και δυνατά.

Σε μιαν αναπάντεχη στιγμή, πριν καν ολοκληρώσουν το δικό τους κομμάτι, περνούν χωρίς πολλά-πολλά σε ένα αγαπημένο τραγούδι των Magazine. Το φως ξεχύνεται από μέσα μου.

Βγήκαμε έξω παραπατώντας από χαρά. Εδώ και τρεις μέρες, ψελλίζω αναίτια και αδιάκοπα:

The light pours out of me
The light pours out of me
The light…
Pours…
Out…
Of me…

Mark Ryden

2007-02-23T07:59:00.000-08:00

(Little Boy Blue)

(Clear Hearts, Grey Flowers)

www.markryden.com

The Colour Supplement

2007-02-21T10:10:00.000-08:00

Πριν από μερικές ημέρες, ο Κ μού έστειλε ένα video από μια εμφάνιση της Ρετζάινα Φονγκ στο λονδρέζικο κλαμπ The Black Cap, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Δεν την ήξερα. Διάβασα όμως αυτές τις μέρες τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα: ως μία από τις τελευταίες απογόνους της οικογένειας Romanoff, την εποχή της ρωσικής επανάστασης (1917) η Regina εγκατέλειψε κακήν κακώς την Αγία Πετρούπολη (έχοντας προλάβει να αρπάξει τρία αυγά Fabergé από το παλάτι…), για να καταφύγει στην Απαγορευμένη Πόλη της Κίνας. Εκεί, το εξαιρετικό ταλέντο της στην ανθοδετική οδήγησε την αυτοκράτειρα να της απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα. Για να εξασφαλίσει τη διαφυγή της, η Ρετζάινα παντρεύτηκε ένα μέλος της αυτοκρατορικής αυλής, το οποίο και της χάρισε παντοτινά το επώνυμο Φονγκ! Με τη βοήθεια των εξαδέλφων της, Γουίνδσορ, εγκαταστάθηκε στη Βρετανία, όπου και έλαμψε ως Her Imperial Highness The Grand Duchess Regina Fong σε βαθυκόκκινες νυχτερινές εμφανίσεις επί 30 και πλέον χρόνια.

Το βίντεο, το βίντεο. Το άνοιξα πρωινές ώρες και ίσως για αυτό η πρώτη εντύπωση παραμένει διαρκώς τόσο καθαρή. Η Ρετζάινα είναι στη σκηνή και ερμηνεύει το Tell me what he said της Helen Shapiro. Το κοινό της μοιάζει να βρίσκεται σε αυτοσαρκαστική αν και σαφώς θρησκευτική έκσταση: όλοι ακολουθούν τις κινήσεις της σε κάθε λεπτομέρεια και, κάθε τόσο, ακουμπούν προστατευτικά ο ένας στην πλάτη του άλλου. Οι εικόνες είναι θολές, κακογυρισμένες, σχεδόν ασπρόμαυρες. Το τραγούδι θυμίζει την επιστροφή σε μιαν αληθινή αγάπη: μια σκηνή τρυφερότητας, η οποία, ύστερα από τουλάχιστον 25 επαναλήψεις, εξακολουθεί να με γεμίζει με τη συγκίνηση μιας ευτυχισμένης νύχτας σε έναν ιδεώδη κόσμο.

Υ.Γ.: Υπό την επήρεια του τραγουδιού, δύο γνωστοί μου ακολούθησαν τα μαγικά βήματα μέσα σε ένα κατάμεστο Pop και τουλάχιστον ο ένας ομολόγησε πως βρέθηκε για λίγο στην κορυφή του κόσμου.

2007-02-17T10:05:00.000-08:00

αυτό το βράδυ, κοιτάζω τα φώτα έξω και μου λείπουν: η p. j. / μια υπολογίσιμα περιεκτικότερη συσκευασία τάνκερεϊ / η ambulance / η τόλμη να τηλεφωνήσω εκεί που δεν πρέπει / η νέα ταινία του d. lynch / η δυνατότητα να πάρω το πρώτο αεροπλάνο για τo ρέικιαβικ / η ηλεκτρική κιθάρα που βουίζει στο μυαλό μου, στα χέρια μου / η αίσθηση της οικογένειάς μου / η απάντηση στο ερώτημα: is this desire? / η μαγική δύναμη / νομίζω, αυτά.

15 τίτλοι τραγουδιών (αχαρακτήριστων και αναξιόπιστων)

2007-02-16T13:21:00.000-08:00

1. Múm – Don't be afraid, you have just got your eyes closed
2. Papa M – I am not lonely with cricket
3. Blectum from Blechdom – Fancy torture chamber
4. Dakota Suite – Your vigour for life appals me, pt. 1
5. Kevin Drumm – Hitting the pavement
6. Antony and the Johnsons – Hitler in my heart
7. Coil – Red birds will fly out of the East and destroy Paris in one night
8. The 3d Eye Foundation – A galaxy of scars
9. Explosions in the Sky – First breath after coma
10. Sufjan Stevens – They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back From The Dead!! Ahhhh!
11. The Fiery Furnaces – Darling black-hearted boy
12. Deep Freeze Mice - The chocolate bar from hell
13. Yellow Swans and Birchville Cat Motel - Terminal saints
14. The Future Sound of London – Everyone in the world is doing something without me
15. Momus – Jesus in furs

Contourism

2007-02-13T09:13:00.000-08:00

(Katharina Fritsch, Tischgesellschaft, 1988)

Στο σκοτάδι,
εξιδανικεύεις
τα περιγράμματα

Psyberia

2007-02-06T15:58:00.000-08:00

Έχω μια φίλη που εξηγεί πράγματα όπως «οι intricacies του μοντερνισμού», και την οποία παρακολουθώ αρκετά, ώστε να ανοίγουμε συζητήσεις στις οποίες αναγνωρίζουμε και αναλύουμε τον εαυτό μας στη δεδομένη εξελικτική φάση.

Έχω επίσης έναν φίλο τον οποίο πρόσφατα προσπάθησα να πείσω για την ανάγκη να εντρυφήσει στους Autechre, γιατί, εδώ και χρόνια, απλώς δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο μοντέρνο, με την έννοια, ασφαλώς, του «intricately modern», δηλαδή του απολύτως πρωτοφανούς ή ασυνήθιστου.

Έχω τέλος μια ορισμένη αγωνία σχετικά με το κατά πόσον συμβαδίζω με τις τελευταίες εξελίξεις και αν αυτές είναι αρκετά ασυνήθιστες ή πρωτοφανείς, όσο θα έπρεπε δηλαδή, για να είναι αρκετά περιπετειώδεις ή, εντέλει, περίπλοκα μοντέρνες. Μερικές φορές με αφήνει, άλλες φορές είναι έντονη.

Απόψε, έχω γυρίσει στην Αθήνα από την επαρχιακή πόλη στην οποία ανήκω, εκεί όπου η ανάγκη του μοντερνισμού παραμένει, ανέκαθεν, ένα κάπως ευσεβές όνειρο, μια ανάγκη διαφυγής από την ανία του δεδομένου.

Οι Autechre ξεκίνησαν από απλές ωκεάνιες τοπιογραφίες και σταδιακά έφτασαν, και συνεχίζουν, στην εξερεύνηση του εξωγήινου ήχου. Η μουσική τους οδηγείται σε αλγοριθμικούς (αλγο-ρυθμικούς) ρυθμούς άγνωστους, αρμονίες που δεν γίνεται να υπάρξουν, συναισθηματικές γλώσσες που δεν μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν, εντάσεις αφύσικες. Μερικές φορές πιστεύεις ότι αποκλείεται άνθρωποι να έχουν συνθέσει αυτές τις διαδρομές και ότι αποκλείεται άνθρωποι να ανταποκριθούν σωματικά (–αυτός δεν είναι ο τελικός σκοπός της μουσικής;) σε αυτές τις νύξεις.

Η τελική αίσθηση των έργων τους δεν είναι πολύ διαφορετική από τη δημιουργική αμηχανία μπροστά στις εικόνες αφαιρετικής τέχνης, την οποία ο καθένας, φαντάζομαι, ανάγει σε σύντομη προσωπική ιστορία. Ιστορία που έρχεται να συμπληρώσει εκείνο το απεχθές κενό, το κενό μπροστά στον θάνατο που υποβάλλει η έλλειψη περιπέτειας· κενό το οποίο συνυπάρχει, ή ταυτίζεται, με την ανάγκη σωτηρίας από αυτό που είσαι, μισείς, αγαπάς, δεν αποφεύγεις, περισσότερο.

Κοιτάζω γύρω, καθώς, επιλέγοντας τυχαία, ακούω το Draft 7.30 (2003) των Autechre, και αναρωτιέμαι, πάλι, αν ο μοντερνισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από την απολύτως ανθρώπινη ανάγκη διαφυγής από την ανία του δεδομένου.

Και αν, έκτοτε (μετά το 2003, ας πούμε), η σταδιακή καταφυγή στα στοιχειώδη, τα δεδομένα, είναι ένα είδος ισορροπίας - ή μοντερνιστικής κόπωσης.

Πού είσαι;

2007-02-06T07:08:00.000-08:00

"Εσύ στο κομμωτήριο και εγώ στο κοιμητήριο..."

(Also sprach Νάνση, τρελαμένη ηρωίς στο Πάντα Καλά, του Π. Μάτεση. Απόγευμα, καθώς περίμενα το τραίνο, ξανάνοιξα το βιβλίο ύστερα από χρόνια και όλα ξαναέγιναν τόσο, μα τόσο ελαφριά...)

2007-02-04T22:33:00.000-08:00

Το προσωπείο φοράμε, που ψεύδεται, χαμογελά,
Τα μάγουλα μας κρύβει και μας σκιάζει τη ματιά, –
Στον δόλο των ανθρώπων αυτή έχουμε την οφειλή·
Με καρδιά σχισμένη, χαμογελάμε, ενώ αιμορραγεί,
Και χείλη σε λεπτότατες χροιές, μυριάδες.

[Paul Lawrence Dunbar, We wear the mask (1896)/ Wolfgang Tillmans, Arnd, nude, sitting (1991)]

Out of bed

2007-02-01T02:05:00.000-08:00

Στην εικονογραφία, ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής παρουσιάζεται κατά κανόνα ντυμένος μόνο με το τομάρι ενός τράγου, ταλαιπωρημένος από τη ζωή στην άγρια ερημιά. Σύμφωνα με έναν θρύλο, αποτελεί αυθαίρετη μετεξέλιξη του διονυσιακού, παν-ικού, τραγόμορφου Κτήνους, το οποίο για ευνόητους λόγους χρειάστηκε να προσλάβει σεμνότερη υπόσταση ως Πρόδρομος και Βαπτιστής του Ιησού στον χριστιανικό κόσμο. Στο φερώνυμο Ευαγγέλιο, ο Ιωάννης προαναγγέλλει την έλευση του Ιησού, μέσα από τη βάπτιση του οποίου, μπορεί κανείς να κατανοήσει την (ανα)γέννησή Του: το Κτήνος υποδηλώνεται ως θεϊκή Αρχή. Εντούτοις, κάθε στοιχείο αυτής της ζωώδους διάστασης θα καταπνιγεί στη χριστιανική παράδοση, με αποκορύφωμα, ασφαλώς, την ύστατη πράξη του αποκεφαλισμού. Ο σφαγιασθείς άγιος διατηρεί σεβάσμια παρουσία μεταξύ των άλλων αγίων, αν και είναι γνωστό ότι διάφορες λαϊκές παραδόσεις εξακολουθούν να εορτάζουν ίχνη της διονυσιακής αυτής προϊστορίας, που εκφράζεται συνήθως μέσα από τα σύμβολα του τράγου και της φωτιάς.

Στον πίνακα San Giovanni Battista (περ. 1602), ο άγιος παρουσιάζεται ως ολόγυμνος έφηβος, καθισμένος πάνω στο τομάρι που μέχρι προ ολίγου φορούσε. Το άτριχο σώμα του λάμπει στο προσκήνιο του κατάμαυρου χώρου [τεχνική tenebrism: τι ασύλληπτες λέξεις πέφτουν από τον ουρανό…], με έναν τρόπο που σε καλεί όχι απλώς να το αγγίξεις, αλλά να το αγαπήσεις παντοτινά μέσα στο δυνατό φως. Ο πίνακας είναι σοκαριστικός γιατί, μέσα στο δωμάτιο του Giovanni, στην αγκαλιά του, έχει επανεμφανιστεί από το σκοτάδι ο τράγος, με βλέμμα αθώο και σουβλερά κέρατα. Ο ζωγράφος επαναφέρει τη χαμένη σύνδεση ανάμεσα στο Κτήνος και τον Θεό: τοποθετεί και τους δύο σε ένα κρεβάτι της φύσης, μπροστά από τον ζόφο, ο οποίος (στις δεξιές γωνίες) έχει πια αρχίσει να ανθίζει και πάλι. Ακροβατώντας μεταξύ ευλάβειας και ακατονόμαστης σεξουαλικής υπόνοιας, η εικόνα ακτινοβολεί μια θαλπερή οικειότητα.
Έργο του Michelangelo Merisi, άλλως Caravaggio.

Attimi di Luce

2007-01-30T07:26:00.000-08:00

Αργά τη νύχτα, ή νωρίς το πρωί, ελαφρώς μεθυσμένους εκστατικά τύμπανα μας οδηγούν πάνω στην Ponte Sisto, όπου μια παρέα νεαρών φρικιών με υπερμοντέρνα αθλητικά παπούτσια beat the night black and blue

Έξω από το Πάνθεον, στο κέντρο της πλατείας, ανακαλύπτουμε έναν 20χρονο ζωγράφο επί τω έργω, τα μάτια του οποίου μένουν μαζί μας επί ώρες μετά και, προσωπικά, μου θυμίζουν το δυσαναπλήρωτο κενό της οικογενειακής ευτυχίας

Σε μια ρομαντική λίμνη, μέσα στο πυκνό σκοτάδι ενός πάρκου, ο Δ κάνει τάι-τσι πάνω σε ένα αρχαίο βάθρο, ο Κ φωτογραφίζει με υπέρυθρες τα μαύρα νερά και τις πάπιες, εγώ κοιτάζω το παρόχθιο περίπτερο και σκέφτομαι την άνοιξη. Γελάμε

Οι πρώτες ρωμαϊκές μέρες κυλούν σε μια διαδοχή υγρασίας, βροχής, παγετού, η οποία τελικά καταλαβαίνει πως είναι αταίριαστη με αυτήν τη φωταγωγική πόλη και ξεσπά σε ένα πολύχρωμο τόξο στον ουρανό

Το πρώτο μνημειακό αξιοθέατο που επισκεπτόμαστε, η κιτς Fontana di Trevi, ξεπροβάλλει πίσω από μια γωνία, τόσο επιθετικά, όσο ένα πανέμορφο πλάσμα που με ασήμαντη αφορμή ορμάει και σε βουτάει από τον λαιμό

05.00 π.μ.: Οι δρόμοι έχουν ασπρίσει από το πυκνό χαλάζι. Περπατάμε πάνω στο παχύ λευκό στρώμα, έως ότου, με πολλή ταλαιπωρία, φτάνουμε σε μια μεταμεσονύκτια υπαίθρια καντίνα και παραγγέλνουμε ζεστές σοκολάτες και γλυκιές κρέπες με ζάχαρη άχνη. Ο υπέρβαρος ιδιοκτήτης έχει μακριές φαβορίτες και βλέμμα ελαφιού

Circus Agonalis

2007-01-28T23:17:00.000-08:00

«Πλησιάζοντας στην άκρη του ρωμαϊκού κήπου, άκουσε προσεκτικά την εσπερινή προετοιμασία των πουλιών. Στη διαύγεια της μελλοντικής άφιξης χαμογέλασε».

Γιόχαν, είμαι έτοιμος

2007-01-21T12:13:00.000-08:00

Σήμερα άκουσα τον δίσκο του Jόhann Jόhannsson IBM 1401, a user’s manual, που μου δώρισε η Ρ. Δεν ξέρω αν είναι τα κατάλοιπα της χθεσινής μέθης, μα όλη την ημέρα αισθάνομαι να γλιτώνω παντοτινά μέσα σε αυτή την [insert intensifying adverb] όμορφη μουσική. Κάποιος κολυμπάει πάνω από έναν ισλανδικό γκρεμό και ξεχνάει τα πάντα, καθώς τα πάντα γίνονται παράλυση μπροστά στο άρτι αποκαλυφθέν νόημα της ομορφιάς:
(απ' ό,τι φαίνεται απόψε) την ευγνωμοσύνη.

Dance me to the end of fear

2007-01-21T08:14:00.000-08:00

Νομίζω, δεν υπάρχει πιο παράλογη, πιο μαρτυρική, φοβία από την απειλή της αγάπης.

Κόκκινη ζωή

2007-01-18T06:02:00.000-08:00

Ω ναι. (Αν θυμάμαι καλά, ο Ρολάν Μπαρτ αναλύει κάπου αυτό το φαινόμενο διεξοδικά. Μάλλον στα Αποσπάσματα.) Μπορούν να γίνουν εξαντλητικές αυτές οι ανόητες συναρτήσεις καιρικών συνθηκών και στιγμιαίων αναμονών:
– Αν (δεν) χρησιμοποιήσει αυτήν τη λέξη, ο κόσμος γύρω θα σκοτεινιάσει.
– Αν το πράσινο φανάρι γίνει ξαφνικά κόκκινο, η απόρριψή του θα ξεσπάσει σαν καταιγίδα πάνω μου.
– “If he doesn’t smile, it will rain”
Ουφ.

Rec

2007-01-10T15:11:00.000-08:00

Στην παρέα μας έπεσε με αλεξίπτωτο μια καλλιτεχνική φυσιογνωμία που τη λένε Μιντώρα. Σε μια στιγμή, χόρεψε δυνατά ένα παλιό τραγούδι των Fuzztones, με ψυχεδελικά αρμόνια. Μετά μάς έδωσε συμβουλές για το πώς θα εξαφανίσουμε τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μας. Λίγο προτού φύγει, έμαθα ότι ήταν αγγλικής καταγωγής και το όνομά της είναι η θηλυκή εκδoχή του Μινώταυρου, Minotaura.

Συζητήσεις άρχιζαν και τέλειωναν ή αποσιωπούνταν. Κάθε τόσο έβγαινα στον πίσω διάδρομο του μπαρ, χάζευα τους αταίριαστους πολυελαίους και τον κόσμο που περνούσε προς τις τουαλέτες. Η μουσική ήταν ωραία. Μες στο μυαλό μου μετέφραζα τους στίχους των τραγουδιών και τους επαναλάμβανα στα ελληνικά. ["Δεεεεν-Δεεν-Δεεεεεεεεν-Μπορώ να ξεφύγω από τον εαυτό μου..."] Η γελοιότητα προκάλεσε την άφιξη ενός ακόμη Τάνκερεϊ.

Ακούμπησα στον πέτρινο τοίχο και, λίγο προτού επέμβει ο Κ, αναρωτήθηκα αν όλους μάς παρακουλουθούν μάτια με τον ίδιο τρόπο που εγώ, απόψε, εντρυφώ από διάφορες γωνίες σε αυτούς τους αθώους επίλεκτους. Και αν αυτό είναι το μυστικό νόημα των συγκεκριμένων χώρων συγκέντρωσης.

Επίσης, το δέντρο

2007-01-02T05:08:00.000-08:00

New Year's Irresolution

2006-12-31T08:47:00.000-08:00

Παίζοντας μουσική και παιχνίδια όλη την ημέρα, κάθε μέρα, διασπιστώνω πως καθώς η χρονιά φεύγει σε λίγες ώρες, δύο μόνο πράγματα είναι βέβαια για το τέλος της και όσα αυτό σημαίνει για το επερχόμενο μέλλον:
1) Πιστεύω απαρεγκλίτως στις αξίες των Playmobil.
2) Πιστεύω διακαώς στο ελαττωματικό βλέμμα του Καναδού ράπερ Buck 65.

Την άκουσα στο αμπέλι Ι

2006-12-17T17:00:00.000-08:00

Πόσο αναπάντεχα χαρούμενος μπορεί να είναι
ο συνδυασμός δύο που διαλύουν τη νύχτα σε έναν χορό.

Πόσο γεμάτα νόημα μπορούν να είναι τα άγνωστα βήματα που ακολουθούν με εύκολη πίστη τον γνωστό ρυθμό.

20*06

2006-12-15T06:47:00.000-08:00

ΕΞΟΔΟΙ 2006:
Baires (Αθήνα, Ιανουάριος-Απρίλιος)· Fin (Κόρινθος).

ΠΟΛΕΙΣ 2006:
Λισσαβώνα.
"Athens, as opposed to Athens".

ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΟΝΕΙΡΟ 2006:
Περπατώ επί ώρες στα Πετράλωνα μαζί με τον διάσημο ποδοσφαιριστή. Ο έρωτάς μου είναι γεμάτος θαυμασμό, παιδικός. Γκρεμίζονται όλα, όταν τηλεφωνεί ο προπονητής και θυμωμένος καλεί τον Ζινεντίν μακριά.

ΒΙΒΛΙΑ 2006:
- THOMAS HARDY: Jude the Obscure (1895)
- WOLFGANG TILLMANS: Truth Study Center (φωτογραφίες) (2005)
- WALTER BENJAMIN: Μονόδρομος (1928/2004)
- AMELIE NOTHOMB - Journal d'Hirondelle (2006)

ΓΛΥΚΙΣΜΑ 2006: Καυτό, πορτογαλικό Pastéis de Belém.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2006:
Αναδρομικό Αφιέρωμα στον Derek Jarman, Κιν/ος Απόλλων. Bliss!

ΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ 2006:
Οδός Άρνης, Ιλίσια.

ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2006:
8 το πρωί, 10 Φεβρουαρίου. Ανοίγω τα μάτια μου δίπλα σε ένα τεράστιο παράθυρο, σε μιαν άλλη χώρα· απέξω ρίχνει καταρρακτώδη βροχή και ακούγεται οχλοβοή σε μιαν άγνωστη γλώσσα. Κοιτάζω με απορία. Δεν ξέρω τι μου γίνεται. And I feel fine.

ΕΜΜΟΝΕΣ 2006:
«Όχι άλλο Rewind! Όχι άλλο Fast Forward! Pause! Pause!» / Françoise Hardy / Σοκολάτες με Κακάο > 75% / Herradura / Αεροπλάνα / Six Feet Under / Θυμός / Εγκαταστάσεις της Marnie Weber / Μεταλλαγμένες κόκκινες ολλανδικές μαργαρίτες.

FORTUNE COOKIE 2006:
“Everyone thinks you are the best!”

ΔΙΣΚΟΙ 2006:
- SCOTT WALKER: The Drift
- JOANNA NEWSOM: YS
- THIS HEAT: Out of Cold Storage
- MATMOS: The Rose has Teeth in the Mouth of a Beast
- CURRENT 93: Black Ships Ate the Sky

ΕΥΣΕΒΗΣ ΠΟΘΟΣ 2006:
Νορβηγία.

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ 2006:
Current 93, 01/06/06, Θέατρο Δ. Χορν - Mark Stewart & the Maffia, 08/07/06, Synch Festival, Λαύριο.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ 2006: La Turkie: 1 point (final).

RAISON D’ÊTRE 2006: Επιστήθιοι φίλοι.

Τώρα, μπορώ να σε αγκαλιάσω;

2006-12-14T04:46:00.000-08:00

Καθώς περπατούσα στο κέντρο προηγουμένως, αντιλήφθηκα ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων κυκλοφορεί ήδη ελεύθερο στην πόλη και περιμένει χάδια.

Μπαίνω στο μουσικό κουτί της Marnie, ακούω εκκωφαντικά το Perfect Me, και ακολουθώ το Πνεύμα, γιατί αυτό, κάθε χρόνο, ξέρει.

Καλημέρα.

2006-12-11T15:37:00.000-08:00

Καλημέρα, είπα.

Everything is Good Here / Please Come Home

2006-12-10T16:33:00.000-08:00

Έξω, στην Αθήνα: Είναι Χριστούγεννα. Δεν χρειάζεται πια να φοβάσαι.

Γύρισα πίσω· ύστερα από δύο Μαργαρίτες και πολλούς Smiths στο Pop· με μια σκέψη που με ακολουθεί, χωρίς να έχω καταλάβει αν έχει κάτι σημαντικό να μου πει.

Είπε ο 26χρονος Θ: «Εγώ πάντως έχω καταλήξει πως όσο λιγότερο σκέφτεσαι αυτά που βλέπεις, τόσο πιο καλά περνάς». Πράγματι. Όλοι το ίδιο πιστεύουν. Και προφανώς έχουν δίκιο. Και είναι πολύ μεγαλύτεροι από τον Θ.

Η αμφιβολία εισχωρεί από το σημείο όπου έχεις δει πως τόσο η "ζωή" όσο και η σκέψη της («αυτά που βλέπεις») μπορούν, με ασήμαντη αφορμή, να γίνουν εύθραυστες αυταπάτες και, στο επόμενο βήμα, να σε ξετρομαριάσουν: χαμογέλασε και προχώρησε· δεν υπάρχει νόημα· υπάρχει μόνον η απολαβή της καθημερινότητας· όλα τελειώνουν, οπότε δέξου τα πάντα και τους πάντες, άρπαξε ό,τι προλαβαίνεις.

Απότομα, όλα γίνονται εύκολα, φευγαλέα, γεύσεις. Τίποτε δεν μπορεί να σε θίξει πραγματικά. Εσύ μεγαλώνεις, η ζωή μικραίνει. Απότομα, πάντα διψάς, γιατί οι δόσεις της άσκεπτης πραγματικότητας είναι για σένα πάντα μικρές ή λίγες, αλλά, γενικώς, βασανιστικά απειράριθμες, και τόσο απολαυστικές, μα για σένα πάντα μικρές ή λίγες, γιατί έχουν να καλύψουν ένα μεγάλο κενό. Και απότομα, όποια σκέψη και αν πας να κάνεις, χάνει κάθε ουσία, σβήνει αυτομάτως μέσα σε αυτή την κατάφαση προς την κυνική αγάπη για την πράξη, την οποιαδήποτε πράξη. Και κάθε πράξη αντισταθμίζει την απώλεια μιας σκέψης.

Ολόγυρα, για κάποιον λόγο (ο χρόνος που περνάει;), πληθαίνουν οι άνθρωποι που αποζητούν τη στιγμή με απόγνωση και αρνούνται τη συνέχιση της παραμικρής, στοιχειώδους αξιολογίας, ως ανώφελη. Απλώς, δεν χρειάζεται. Εδώ, όλα είναι πιο εύκολα. Όλα είναι καλά.

Ίσως αυτή είναι η αρχή της Συνέχειας. Τα πρακτικά προβλήματα και οι πρακτικές απολαύσεις έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από την όποια σκέψη. Από εσένα. Άλλωστε, τα πάντα σε ξεπερνούν. Αφέσου στην (αν)αισθητική εμπειρία, μόνον αυτή μπορεί να σε προστατεύσει από τον τρόμο του κενού. Αγκάλιασε τον παραλογισμό.

Συγχρόνως, «τα βιβλία, οι ταινίες και τα τραγούδια», μια μακρινή βουή, μια σκέψη αραιά πια δραστική, απόψε λένε: «Να χαρείς, γύρισε πίσω».

Πού είναι η Καίτη Ντιριντάουα;

2006-12-04T15:26:00.000-08:00

2006-12-03T09:29:00.000-08:00

Neo Rauch

-1

2006-12-02T03:48:00.000-08:00

Δ. Παπαϊωάννου, 2, Θέατρο Παλλάς, 1η Δεκεμβρίου 2006, 21.00.

Η ποιητική ορμή κάθε κίνησης 22 γυμνών, ημίγυμνων, ντυμένων αγοριών. Ο Τσαρούχης στο Gaydar. Η διαδοχή πανέμορφων εικόνων που αδυνατούν να ενωθούν σε μια δραματική συνέχεια. Η αισθητική φλυαρία περί αντιαισθητικής. Η επανάληψη προηγούμενων ευρημάτων, δειγμάτων αμηχανίας απέναντι σε ένα συγκλονιστικά αδιάφορο θέμα (Η ζωή του ά.ν.τ.ρ.α.! ―Του ποιου;). Οι καλλιεργημένες κυρίες με κομψά ταγέρ πλάι στα καλλιεργημένα φρικιά. Ο Κωνσταντίνος Βήτα, ως παντοτινή εξαίρεση. Η ταχυδακτυλουργία ως καλλιτεχνική πρόταση. Η διαπίστωση ότι ο πούτσος είναι η μόνη κινητήρια δύναμη αυτού του κόσμου. Η διαπίστωση ότι η διαπίστωση αυτή δεν ξεπερνάει τον λυπημένο κυνισμό ενός chat room απελπισμένων. Η χρήση συμβόλων του είδους «Ο Superman σε αναπηρικό κοριτσάκι», και μιας θηριώδους Barbie ως μόνης θηλυκής παρουσίας. Η ιδέα ότι το ταίρι είναι η μόνη λύση στο οικουμενικό (;) πρόβλημα μιας ταχύρρυθμης ζωής μηχανικής δουλειάς, μηχανικής διασκέδασης, μηχανικής ικανοποίησης, και ότι, για αυτόν τον λόγο, πρέπει πάλι να τρέξεις. Το γεγονός ότι, στο τέλος της παράστασης, όλο το κοινό, αν και απορώντας, χαμογελά πλήρως ομογενοποιημένο ― και η μεν καλλιεργημένη Κυρία στρώνει τις πιέτες της φούστας της, σκεπτόμενη πως έχει εντρυφήσει στα μυστικά της ομαδικής μαλακίας στην τουαλέτα, το δε καλλιεργημένο φρικιό νιώθει ικανοποιημένο που υπάρχει και στην Ελλάδα ένας συνεχιστής του οράματος της Pina Bausch, έστω και τόσο αφόρητα κιτς. Τώρα, είμαστε όλοι μαζί.

Στην αρχή του έργου, υπάρχει μία μοναδική σκηνή που μου προκάλεσε φόβο σχεδόν. Στην κορυφή ενός υψώματος εμφανίζεται ένα αγόρι σε χορευτικό μεσμερισμό, εκτυλισσόμενο μέσα σε ένα απόκοσμο πρασινογάλαζο φως. Καθώς το φως δυναμώνει, βλέπουμε ότι τα πόδια του αγοριού ακουμπούν σε μια αργοκίνητη λίμνη από σώματα, τα οποία είναι μπλεγμένα μεταξύ τους, και δεν διακρίνονται πρόσωπα. Τα σώματα άλλοτε μοιάζουν ερεθιστικά, άλλοτε συστρέφονται σαν σκουλήκια γύρω από τα πόδια του. Το αγόρι κινείται γοητευτικά, σαν δέντρο μέσα σε κινούμενη άμμο, καθώς η αγωνιώδης μουσική κορυφώνει την αίσθηση ότι η αγάπη για τα σώματα είναι το πάθος για το ύστατο έλεος. Η σκηνή διαρκεί τέσσερα, πέντε λεπτά, μετά βίας τηρώντας το όριο προστασίας από την ασφυξία.

As an out-stretched arm slowly disappears

2006-11-24T02:38:00.000-08:00

Περπατάς στην πόλη και η πόλη δεν είναι εκεί. Κοιτάζεις τους περαστικούς και οι περαστικοί απορούν. Διασχίζεις την οδό Σόλωνος και, ανά τρία κτήρια, υπάρχει η εικόνα του Morrissey σε ένα στενό της Ρώμης, σαν παράθυρο κινδύνου στη μέση ενός καυτού τοίχου, γκρίζου από το καυσαέριο. Το βλέμμα του, όμως.

Είναι πάλι στην Αθήνα. Αυτήν τη φορά παίζει σε κάποιο αθλητικό στάδιο. Προς στιγμήν σκέφτηκα πως πρέπει να λύσω αυτήν τη σχιζοειδή σχέση που έχω μαζί του και να δω αυτήν τη συναυλία. Την προηγούμενη φορά που είχε έρθει, αρνήθηκα να τον δω γιατί θεωρούσα πως είχε πια μείνει πίσω αυτή η φάση, μαζί με την μακρόσυρτη εφηβική μου ηλικία. Συν τοις άλλοις, η μουσική δωματίου συνήθως σβήνει στους κοινόχρηστους χώρους. Το μετάνιωσα, φυσικά. Το ίδιο όμως συνέβαινε και με τη μουσική του. Ένα συνεχές off/on: βίαιη κρίση/άκριτη ζωή: απογοήτευση/δύναμη: Morrissey/No Morrissey. Και κάθε φορά η ίδια σκέψη: βυθίζομαι στις λέξεις της μόνης ανθρώπινης φωνής που χωρίς να έχει να προτείνει έναν δρόμο, με δέχεται σε έναν χώρο με δροσερό φως και με αναγνωρίζει ως φυσιολογικό ενώ για κανέναν άλλον δεν (μπορώ να) είμαι. Έναν χώρο αφέλειας και οδύνης όπου αναζητώ το είδωλο των δικών μου συναισθημάτων. Και το βρίσκω. Πάντα το βρίσκω. Σαν να ήταν πάντα εκεί. Και θα είναι πάντα εκεί. Το πληγωμένο κορμί μιας αιώνιας εφηβείας που, κάθε φορά, προχωράει σέρνοντας ένα ανάπηρο μέλος μέσα στον χρόνο.

Είναι μόνος. «Για πάντα». Στο προχθεσινό Lifo έλεγε ότι περνάει τις δεκαετίες χωρίς καμία επαφή, συντροφιά μόνο με βιβλία, ταινίες και τραγούδια. Είναι 47 χρονών και, προφανώς, είναι μεγάλο πια το διακύβευμα που τον οδηγεί. Αν όλα ήταν λάθος, πειράζει. Αν όμως όλα μείνουν σωστά μέχρι τέλους; Ίσως τότε το Καθολικό Έργο Τέχνης που είναι ο εαυτός του (ή, ενδεχομένως, απλώς η εικόνα του) θα έχει επιτευχθεί. Ίσως τότε ο φόβος για την ενήλικη ζωή θα έχει μετασχηματιστεί σε αξιοζήλευτη άρνησή της, σε αξιοθαύμαστη απομόνωση ― σε ιδανική μισανθρωπία, την οποία, άλλωστε, όλοι, εφόσον έχουν ένα μικρό ίχνος ευαισθησίας, μπορούν να εκτιμήσουν και ίσως να ταυτιστούν μαζί της. Και πράγματι ταυτίζονται (ταυτιζόμαστε). Κατά εντυπωσιακά πλήθη.

Είναι παράξενα, όμως τόσο οικεία αυτά τα όρια: επιθυμώ, και άρα αγαπώ· ή επιθυμώ, και άρα αρνούμαι να αγαπήσω, αλλά απαιτώ να με αγαπήσουν: να με αναγκάσουν να αγαπήσω· να με πείσουν ότι αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους· να μου δείξουν πως, αν με αγαπούν, θα νιώσω και εγώ τρυφερότητα για τον εαυτό μου. Διαφορετικά, θα μείνω μακριά. Θα τρέφομαι μόνο με τις σκέψεις μου. Θα αποστρέφομαι ή θα αδυνατώ να αγγίξω τους απρόσιτους άλλους.

Είμαι ο Arthur Rimbaud και η Emily Dickinson, κλεισμένοι στο ίδιο προστατευτικό κελλί. Είμαι γόνος και κληρονόμος μιας αιδημοσύνης εγκληματικά χυδαίας. Είμαι τραυματισμένος. Μέχρι να βγει η εβδομάδα, η ζωή θα με έχει ξεκάνει. Μα δεν επιθυμώ να αντισταθώ: είμαι ο Εαυτόν Τιμωρούμενος. Επιδιώκω τη δυστυχία. Οι έμφυτες τύψεις είναι η κινητήρια δύναμη μέσα μου και θα αυτοτιμωρηθώ μέχρι να κάνω τους πάντες να έλθουν προς το μέρος μου. Θα κλαίω μέχρι να με αγγίξουν. Ειλικρινά, αυτή είναι η προσπάθειά μου. Γιατί είμαι παιδί. Και άρα μισάνθρωπος.

Una Furtiva Lagrima

2006-11-17T15:33:00.000-08:00

ΤΑΙΝΙΑ: Match Point (2005, W.Allen). Αρχίζει με την υπνωτιστική άρια «Una Furtiva Lagrima» από τον Enrico Caruso και τον πρωταγωνιστή να σκέφτεται πως ένα μεγάλο μέρος της ζωής είναι ανεξέλεγκτο: κατευθυνόμενο μόνο από την τύχη. Στο τέλος, μέσα από κάποιες παράξενες διεργασίες, αυτό το κομψό, χαμηλόφωνο δοκίμιο για την τυχαιότητα του εγκλήματος και της ατιμωρησίας, για τη βία της ενοχής και τη συνακόλουθη κατασκευή της επιβίωσης, προκαλεί μια ήπια μορφή delirium tremens.

JONATHAN RHYS-MEYERS (29 χρονών): πρωταγωνιστεί στο Match Point. Το πρόσωπό του μού ήταν γνωστό από φωτογραφίες από ταινίες, και είχα σκεφτεί ό,τι λεν συνήθως για αυτόν. Πόσο έξω από τα φύλα είναι το βλέμμα του. Διάβασα ότι μεγάλωσε στο Δουβλίνο, όπου πέρασε άσχημα παιδικά χρόνια γιατί τον εγκατέλειψε ο πατέρας του. Μέχρι να τον ανακαλύψει κάποιος κινηματογραφικός ατζέντης, έζησε όλον του τον χρόνο μέσα σε μπιλιαρδάδικα. Έγινε κυρίως γνωστός, υποδυόμενος έναν γκλαμ-ροκ χαρακτήρα, ίσως τον Bowie, στην ταινία Velvet Goldmine. Σήμερα είναι διάσημος. Ζει στην Αμερική.
Πριν από πολλά χρόνια, είδα για μερικές μέρες το Δουβλίνο. Την πόλη τη διασχίζει ένας γκριζοκάστανος (τον μήνα Φεβρουάριο) ποταμός που λέγεται Λίφεϊ. Οι γέφυρες πάνω από τον ποταμό είναι πάντα γεμάτες κίνηση. Ο κόσμος μοιάζει να δουλεύει, να πουλάει κάτι, συνεχώς. Στις παρυφές όμως της πόλης βρίσκεις σημεία και ήσυχες γέφυρες από όπου μπορείς να ακολουθήσεις με το βλέμμα την κίνηση του Λίφεϊ, μέσα από κανάλια, έξω από τα όρια του Δουβλίνου, προς την εξίσου γκριζοκάστανη (τον μήνα Φεβρουάριο) Ιρλανδική Θάλασσα. Το αξιοσημείωτο θέαμα είναι ένα κράμα ομορφιάς και δυστυχίας.
Απόψε το βράδυ, καθώς κοίταζα τον J. R.-M., σκεφτόμουν πως το βλέμμα αυτό είναι η ίδια η κίνηση εκείνου του ποταμού. Επίσης, πως, εξαιτίας των όσων σκεφτόμουν για αυτόν, μου έλεγε: «Η τιμωρία σου θα είναι ότι δεν θα ξανακοιμηθείς ποτέ».

Killing Joke 2

2006-11-17T12:05:00.000-08:00

Stargazer Rose

2006-11-13T16:26:00.000-08:00

Υποτίθεται ότι απολαμβάνει κανείς να ακούει και να βλέπει οτιδήποτε trash, γιατί υποσυνείδητα τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα για τον εαυτό του. «Δεν είμαι τόσο χαμούρα όσο η Στέλλα Πεζεντάκου, άρα, δεν μπορεί, δεν είμαι ολότελα χαμένο κορμί». Δεν ξέρω.

Όταν είδα πρώτη φορά αφίσα της Έφης Θώδη, γύρω στο 1988, σε κάποιο δρόμο κοντά στην Πλατεία Βάθη, ήμουν όντως σε μια περίοδο λαγνείας για τα σκουπίδια, αλλά συγχρόνως ένιωσα εκείνη τη στιγμή να με διαπερνάει ένα ρεύμα γνήσιου θαυμασμού. Σε λίγες μέρες, είχα κρεμάσει την αφίσα της στο δωμάτιό μου και την κοίταζα μαγνητισμένος. Χωρίς να καταλαβαίνω γιατί.

Η αλήθεια είναι ότι είχα μια κάποια επαφή με πανηγύρια, στα οποία, εκείνη την περίοδο, η Έφη ήταν ένα από τα κορυφαία ονόματα. Είχα ακούσει αρκετά τραγούδια της. Σε κάθε πανηγύρι που εμφανιζόταν, κατέφταναν σύσσωμα τα γύρω χωριά και την αποθέωναν. Μέσα σε λίγα χρόνια, όλη η ελληνική επαρχία εκστασιαζόταν με το «Θέλω Άπονη Καρδιά» και το όνομα της Έφης γιγαντωνόταν μέσα από φτηνές κασέτες και δίσκους βινυλίου με κακοτυπωμένα εξώφυλλα. Έπαιρνα πάντα μια αίσθηση δροσιάς από τη φωνή της, και μπορεί μεν να μην ξενυχτούσα ακούγοντας τα τραγούδια της, αλλά σε κάθε επαφή μαζί της (φωτογραφίες, υπαίθρια δισκάδικα γύρω από την Ομόνοια, αφίσες κάποιας προσεχούς θρησκευτικής πανηγύρεως στην ορεινή Πελοπόννησο, κ.λπ.) αυτή η χαρά ήταν πάντα κατακλυσμική. Δεν την αγαπούσα επειδή ήταν trash. Το αντίθετο: ήταν πέρα από κάθε κριτήριο.

Στην αφίσα εκείνη, φορούσε ένα κοντομάνικο άσπρο φόρεμα με χρωματιστά ανθάκια και κοιτούσε την κάμερα με βλέμμα επιεικώς απορημένο: αδιαφορώντας. Τα μαλλιά της ήταν μαύρα και μακριά, σε σκάλες φρεσκοχτενισμένες, δίχως ποτέ να τα έχουν αγγίξει κομμωτικά χέρια. Άβαφτη, αθώα, άγρια.

Σήμερα έχει προφανώς καταβληθεί. Μάλλον δεν ξέρει τι κάνει. Προφανώς κάποιος συγγενής της την έβαλε να τραγουδήσει «ξένα», ενώ δεν μπορεί, και η Έφη σέρνεται για πρώτη φορά τόσο συχνά στην τηλεόραση, σε εκπομπές όπου διάφοροι γελούν μαζί της, για την αστεία και κακή αγγλική προφορά της ― άνθρωποι που δεν γνωρίζουν καν ελληνική προφορά.

Είναι σήμερα ξανθιά και ακόμη δεν έχει φτιάξει τα αραιά της δόντια. Εμφανίζεται σε βίντεο κάτω από disco balls και παριστάνει ότι ανήκει στην εποχή της, ενώ δεν θέλει προσπάθεια να καταλάβεις ότι οι έγνοιες της δεν ξεπερνούν τα οικογενειακά της καθήκοντα.

Δεν καταλαβαίνει. Ποτέ όμως δεν καταλάβαινε. Τραγουδάει στα ξένα αγνοώντας τι λεν καν οι στίχοι, κι ωστόσο έχεις την αίσθηση ότι αυτό που την οδηγεί, αυτό που θέλει να πει, είναι τόσο εκλεπτυσμένο, τόσο καλλιτεχνικό, όσο και η ανάγκη ενός πουλιού να τραγουδήσει.

Στο τέλος του «Can’t take my eyes off of you», αδικαιολόγητα φωνάζει «I love you baby!» - και η ειλικρίνειά της, την οποία εκφράζει γιατί δεν μπορεί αλλιώς, είναι άγνωστη. Παράλογη.

November 13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.13.

2006-11-13T14:00:00.000-08:00

Don't be alarmed
It will not harm you
It's only
me pursuing something I'm not sure of

2006-11-11T15:44:00.000-08:00

Still Life with Candies

2006-11-08T14:33:00.000-08:00

Απόψε τελείωσα το μάθημα αργά, και μια μαθήτρια προσφέρθηκε να με κατεβάσει ώς το κέντρο με το αυτοκίνητό της. Καθώς εκείνη οδηγούσε στον παράδρομο, και εγώ κρατούσα τους καφέδες μας, ξεκινήσαμε μια ελαφριά συζήτηση για τα απωθημένα συμπάθειας και αντιπάθειας που είχαμε στον χώρο της σχολής, και γελούσαμε. Βγαίνοντας στη λεωφόρο, τρακάραμε.
Πέσαμε στο πίσω μέρος του μπροστινού αυτοκινήτου, το οποίο έπεσε επάνω στο μπροστινό του. Τίποτε σοβαρό. Ξαφνικό απλώς.
Η κίνηση διακόπηκε. Κοιταχτήκαμε για λίγο με την Κ, και είπαμε, «ας βγούμε τώρα, ε;». Ένα χάος θορύβου και αγανάκτησης έξω.
Στη μέση της λεωφόρου, συναντηθήκαμε όλοι οι δράστες: εγώ (37 χρονών), η Κ (22 χρονών), η κοπέλα του μπροστινού αμαξιού (περίπου 40 χρονών), ο νεαρός του παραμπροστινού (περίπου 28 χρονών). Οι διάφορες διευθετήσεις έγιναν με σχετικά εύθυμο τρόπο, σαν να ήταν συνηθισμένο το όλο συμβάν. Αποχωρήσαμε σχεδόν αδιάφορα.
Πίσω πάλι στον δρόμο, και ενώ αστειευόμασταν με την Κ για να απομακρύνουμε μάλλον την ατυχία, στο μυαλό μου αναβόσβηνε δυνατά η εξής απειροελάχιστη σκηνή:

Ο θόρυβος της λεωφόρου έχει χαθεί και εκτυλίσσεται ένα άηχο κυκλοφοριακό χάος, καθώς οι τέσσερίς μας, με πόδια που τρέμουν, πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον, για να σχηματίσουμε έναν διστακτικό κύκλο. Επί μερικά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μιλάει. Κοιταζόμαστε όλοι στα μάτια, προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε κάτι συγκεκριμένο. Οι κουβέντες ξεσπούν τελικά με έκδηλη ανακούφιση, γιατί έχουμε βεβαιωθεί:
Κανείς δεν μας έχει μαλώσει.

It's all just a dream

2006-11-07T18:30:00.000-08:00

Εντάξει, είναι πάρα πολύ βαρύ, αλλά αυτήν τη στιγμή είμαι σίγουρος πως, αν η παρούσα σελίδα είχε ένα soundtrack, αυτό θα ήταν το τραγούδι Slaapliedje των Legendary Pink Dots.

Dear Chris: It's in the trees. It's coming.

2006-11-06T15:16:00.000-08:00

Μου έδειξε μερικές φωτογραφίες με νιφάδες, σωρούς χιόνι, αιχμηρά κομμάτια πάγου. Άρχισε να μιλάει, και περιέργως να με ελκύει ενώ προσπαθούσε το αντίθετο.

Είπε: «Ζω στους πρόποδες της Πάρνηθας μόνος, και δεν βγαίνω ποτέ έξω. Προτιμώ το σπίτι μου. Αγαπώ το κρύο και το χιόνι».
Έκανε πολύ κρύο στην Αθήνα εκείνο το βράδυ, οπότε είπα: «Πρέπει να είσαι πολύ χαρούμενος αυτές τις ημέρες».
Είπε: «Ναι, φυσικά και είμαι. Πάρα πολύ. Μόνο όταν κάνει κρύο νιώθω καλά».
Είπα: «Με ενδιαφέρεις».
Είπε: «...Όλα αυτά είναι λόγια. Δεν έχει καμία σημασία αν θα τα ξαναπούμε καν. Ίσως αύριο δεν θυμόμαστε ο ένας τον άλλον».
Σκέφτηκα: «Με κοροϊδεύει;»
Συνέχισε: «Κοίτα, με ενδιαφέρει μία και μόνη συνάντηση, ξέρεις για τι, και τίποτε άλλο. Δεν πιστεύω σε κανέναν. Εδώ και καιρό, φροντίζω συστηματικά το μυαλό μου, και είναι κοφτερό σαν ξυράφι. Μπορεί να ζω σε επικίνδυνα χαμηλή θερμοκρασία, αλλά θέλω να παραμείνω έτσι για πάντα».
Σκέφτηκα: «Μα τι ψυχαναγκαστικές υπερβολές είναι αυτές;»
Είπε: «Αυτός είμαι και ξέρω καλά τι θέλω».
Είπα: «Σεβαστό. Αν και δεν πιστεύω σε τίποτε απόλυτο. Καθετί βέβαιο το βλέπω με καχυποψία».
Άρχισε ξαφνικά έναν μακρύ καταρράχτη με ασφυκτικά και αδικαιολόγητα σοβαρές εξηγήσεις αυτού του ακρωτηριασμού, σχεδόν αγωνιώντας.
Έπειτα από ώρα, είπα: «Πρέπει να φύγω τώρα. Να έχεις καλό βράδυ, Ice Boy».
Είπε: «…»

Η νύχτα ήταν παγωμένη, αλλά καθησυχαστική.

«Είναι άδικο, μα όσο πιο ειλικρινά πιστεύεις σε λέξεις όπως ‘‘πάντα’’, ‘‘τίποτα’’ ή ‘‘μόνο’’, τόσο πιο εύκολα, απλά, και ίσως απόλυτα, θα πέσεις».

SPANDAU BALLET

2006-11-05T03:02:00.000-08:00

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν απλώς απίθανο. Ύστερα όμως διαπίστωσα πως στο συγκεκριμένο Αστυνομικό Τμήμα της πόλης, όλοι όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν νέα ταυτότητα (πιο δημιουργική, πιο αντιπροσωπευτική), μπορούν επιτέλους να ικανοποιηθούν.

Μπορείτε να με κάνετε ό,τι θέλω, κύριε;

Μήπως δεν βλέπεις καλά;

2006-10-29T14:19:00.000-08:00

Ας πούμε πως είδες κάποια στιγμή πως όλα είναι λάθος. Και έσπευσες να τα διορθώσεις με τα σωστά αντίθετα. Και ύστερα είδες πως όλα είναι πάλι λάθος. Μήπως δεν υπάρχουν σωστά;

Έχεις ένα χανζαπλάστ;

2006-10-29T14:08:00.000-08:00

"Last night a boy came. Open arms. Black hair.
Strong. Empty pale face. A volunteer. Unsure of why
he came. Seduced by pain. A faded painting. Waiting
for release, he blinked, looked up at the ceiling,
let out a tiny gasp praying for oblivion."

(Psychic TV, 'Terminus')

Georg. Trakl. Blue-eyed Poet.

2006-10-26T15:37:00.000-07:00

[Remote viewing... remote viewing... viewing from a distance...]

The blue of my eyes is extinguished in this night

Ξέρω πως η άλλη σε κρατά

2006-10-26T12:11:00.000-07:00

Δέκα τραγούδια για αυτό το αχάριστο φθινόπωρο (αει στο διάολο πια):
1. Francoise Hardy - La rue des coeurs perdus
2. Cindy Lauper - I want a Mom that will last forever
3. Francoise Hardy - All over the world
4. Άντζελα Δημητρίου - Ποια θυσία;
5. Morrissey - My life is an endless succession of people saying goodbye
6. Marc and the Mambas - Black Heart
7. Zeki Muren - Imdi Uzaklardasýn
8. Fennesz - The point of it
9. The Shangri-Las - Remember (walking in the sand)
10. Low - Do you know how to waltz?

Head

2006-10-25T16:42:00.000-07:00

The famous British painter Francis Bacon once pulled a mirror from his pocket and stared at himself muttering: 'So unhappy, so unhappy'.
(Δεν είναι μεγαλειώδες ότι ο διάσημος Βρετανός ζωγράφος Φράνσις Μπέικον κυκλοφορούσε με ένα καθρεφτάκι στην τσέπη;)

On this very day

2006-10-25T12:02:00.000-07:00

- Το 1806, γεννήθηκε ο Γερμανός φιλόσοφος Μαξ Στίρνερ, γνωστός και ως φιλόσοφος του "δημιουργικού τίποτα", ο οποίος έσβησε ύστερα από δάγκωμα μολυσμένου εντόμου (το έντομο τον δάγκωσε).
- Το 1881, γεννήθηκε ο Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος πέρασε στην ιστορία όταν μνημονεύθηκε υποδειγματικά σε τραγούδι protopunk συγκροτήματος, ως ο άνθρωπος τον οποίο "κανείς ποτέ δεν αποκάλεσε μαλάκα".
- Το 1974, ανυποψίαστος πεντάχρονος πραγματοποίησε τον πρώτο επιτυχημένο περίπατο στο εξώτερο διάστημα, με την αμέριστη στήριξη του στενού οικογενειακού και φιλικού του περιβάλλοντος. Δυστυχώς, η είδηση αποσιωπήθηκε στις εφημερίδες της εποχής, καθώς, επιστρέφοντας, ο νεαρός θέλησε απλώς να δηλώσει: "I see a darkness".
- Κάθε χρόνο, στις Παρθένες Νήσους, γιορτάζεται το τέλος της εποχής των θυελλών.

2nite

2006-10-24T16:24:00.000-07:00

(I) Forget Everything. (I) Let the music do the thinking.
Διαβάζω συνεχώς τα ημερολόγια του D, σε συνεχή αναζήτηση νοήματος.
Όλη η βραδιά, έξω, απόψε, απλώς μια κλίση της πλάτης του πρώην Εισπράκτορα του ΚΤΕΛ Κορίνθου, που αιφνιδίως εισέβαλε στο Baires.

Vraiment, c'est la mer à boire.

2006-10-24T15:43:00.000-07:00

The end
of time
is a girl.

Θέλω κι άλλο.

2006-10-23T13:52:00.000-07:00

Smiling in Slow Motion

2006-10-23T12:43:00.000-07:00

Πριν από δύο μέρες και δύο χρόνια, ο D με διόρθωσε, επισημαίνοντας πως σημασία δεν έχει να σταματήσεις τον χρόνο (διότι έτσι ήθελα), αλλά να φιλήσεις την

Αργή Κίνηση:

Είναι προφανές πως κάνει τα σύντομα πράγματα να διαρκούν περισσότερο.

http://www.slowmotionangel.com

Untroubled Sleep, anyone?

2006-10-21T03:26:00.000-07:00

"When someone sleeps they become a child. [...]

I experience an immense, boundless tenderness for all of infantile humanity."
(F. Pessoa, The Book of Disqueit)

Σαν να αδυνάτισα...

2006-10-21T03:02:00.000-07:00

Νομίζω ότι σταδιακά στρέφομαι στις πιο βασικές, ζωώδεις ανάγκες, σχεδόν αποκλειστικά: προστασία, τροφή, πόλεμος ενάντια στην απέχθεια του κενού: αγάπη για το κενό.

Σήμερα διάβασα ότι η Divine, το 1989, πέθανε από μια πάθηση που λέγεται "enlarged heart".

Are girls any better at this?

2006-10-20T10:23:00.000-07:00

Sous aucun pretexte je ne veux
avoir de reflexes malheureux,
il faut que tu m'expliques un peu mieux
comment te dire adieu?

Killing Joke No 1

2006-10-19T11:59:00.000-07:00

...and we look with wild attraction to the Sky...

2006-10-19T08:43:00.000-07:00

Tromsø is a city in the county of Troms, Norway.

Tromsø is in the middle of the Aurora Borealis (northern lights) zone, and is in fact one of the best places in the world to observe this phenomenon. Because of the planet's rotation, Tromsø moves into the aurora zone around 6pm, and moves out again around midnight.

Because of diametrically different light conditions in winter, Norwegians often divide this period into two seasons: Mørketida (the dark time) and Seinvinter (late winter).

The return of the sun is an occasion for celebration. Due to the twilight, there is some daylight for a couple of hours even around mid winter, often with beautiful bluish light.

http://www.destinasjontromso.no

2006-10-19T01:28:00.000-07:00

Χθες το βράδυ, περίμενα τον Γ έξω από τον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα. Μπροστά από τα σκαλιά της πλατείας, ήταν μαζεμένη μια ομάδα skateboarders: έκαναν βίαια ακροβατικά πάνω στις σανίδες, με πάρα πολύ σοβαρό ύφος, σχεδόν θυμωμένοι.
Σε μια στιγμή, ένα skateboard ξέφυγε ανάμεσα από τα πόδια ενός και άρχισε να έρχεται ορμητικά κατά πάνω μου: αλλόκοτα μόνο του.
Ο σοβαρός ακροβάτης έμεινε απλώς να με κοιτάζει, αγέρωχος, με τα χέρια στη μέση. Κοίταξα μια τη ζωντανή σανίδα, μια τον ακροβάτη στα μάτια, και (σκέφτηκα ότι) εκείνος μου είπε: Πρόσεχε, θα σε φάει.

2006-10-18T02:26:00.000-07:00

Ξυπνώντας,

είδα ότι ήταν η πρώτη πραγματικά κρύα μέρα του φθινοπώρου. Για κάποιο λόγο, μέσα μου το κρύο σημαίνει ζωντάνια και βόλτες στους δρόμους. Θέλω να μπω σε ένα μέσο μεταφοράς (κατά προτίμηση, μακρινής μεταφοράς), γιατί μόνο εν κινήσει το μυαλό μου σταματάει.
Καλημέρα, Κρύο.

Every day I have the same dream

2006-10-18T01:45:00.000-07:00

There's a certain Slant of light,
Winter Afternoons--
That opresses, like the Heft
Of Cathedral Tunes--

Heavenly Hurt, it gives us--
We can find no scar,
But internal difference,
Where the meanings are--

None may teach it--Any--
'Tis the Seal Despair--
An imperial affliction
Sent us of the Air--

When it comes,the Landscape listens--
Shadows--hold their breath--
When it goes, 'tis like the Distance
On the look of Death--

(Emily D.)